நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் - தேன்மொழி தாஸ் / அ.வெண்ணிலா

தேன்மொழி தாஸ் 

கவிதை, சிறுகதை, சினிமா, தொலைக்காட்சி  என பல தளங்களில் இயங்கி வரும் தேன்மொழி தாசின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் துயரங்கள் நிறைந்தவை.

"நீ என் நினைவோடு இருப்பாய் அல்லது வேறு யாரின் நினைவிலும் கூட
எனக்காக வாழ்ந்தான் இவன் - என
எந்த மனிதனையும் யாராலும் காட்ட இயலாது
நான் என் நாய்க் குட்டிகளின் கண்களுக்குள் வசிப்பதில் நிறைவுருகிறேன்"

என நிராசைகளின் முழுமையாய் தன்னை காட்டிக் கொள்கிறார்.

"தனிமையிடம் கையளிக்கப்பட்ட  இவ்விரவு 
நிலவின் பின் மெல்ல நகர்கிறது"

என்னும் இவர் கவிதைகள் தனிமை, அவமானம், இறப்பு என பெரும்பாலும் துயரங்களை பற்றியதாய் இருந்தாலும் இவரின் அடர்த்தியான காதல் கவிதைகள் வாசிக்க இனிமையானவை.

"எனது அணைப்பின் கதகதப்பை 
நிலவினாலும் தரயியலாது என 
உணரும் நாளில் நீ 
வானத்தை 
நம் காதல் கடிதமென மடிப்பாய்"

போன்ற கவிதைகள் காதலின் வீச்சை வெகு எளிதாய் கடக்கிறது.

பெரும்பாலான கவிதைகள்  அவரது கனவுகளின் நீட்சிகளாகவே இருக்கின்றன. அக்கனவுகளை கொஞ்சமும் பிறழாமல் வார்த்தைகளால் வசப்படுத்துகிறார். இந்த அனாயாச வார்த்தை பிரயோகம் தேன் மொழி தாஸின் கவிதை மொழியாய் வசீகரிக்கிறது. அவரது வாழ்வின் பல நிகழ்வுகளையும் , துயரங்களையும் பதிவு செய்து கொண்டே போகிறார். அவரது கவிதைகளில் வந்து போகும் சூசன், லதா, மெசியா, ஜெசி ,காயா, அவரது மரித்து போன நாய் என ஒவ்வொருவரும் நம் வாழ்விலும் ஒரு சிறு இடத்தை எடுத்துக் கொள்கின்றனர்.

"அநேகமாய் இவ்வுலகில் இறந்த முதல் பட்டாம்பூச்சி
நிராசைகளின் ஆதித் தாயாக இருக்கக் கூடும்
பசும்புல் பாத‌த்தில் உரசும் போது
ஒரு பியானோ இசைக்கலைஞனைப் போல‌
தனிமையின் துயர் பாடல் ஒன்றை
உணர்வின் மொட்டுகளில் வழியவிடுகிறது
ஒட்டுண்ணித் தாவரங்களின் வேர்கள்
காட்டின் பேரமைதியை காதலிக்கின்றன‌"
 

அ. வெண்ணிலா   

அ. வெண்ணிலாவின் கவிதைகள் சமூகம் சார்ந்தவை. பெண் பார்வையில் சமூகம் என்பதும் பொருந்தும். பெரும்பாலும் அவர் பெண்களுக்கு மறுக்கப்படும் உரிமைகள், பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்முறை, குடும்ப சூழலில் பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் உடல் மற்றும் மனரீதியான வன்முறைகள் என பலவற்றை பற்றியும் உரக்கவே குரல் கொடுத்து வருகிறார். 

அவர் கவிதைகளின் பாடுபொருளும் அவையே.  

"ஒவ்வொரு இரவுகள் முடிந்து
வீடு திரும்பும் வேளையில்
நான் இழந்தது
ஒன்றுமில்லையென
நிரூபிக்க வேண்டியிருப்பதும்
நிரூபணத்தை
நீ ஏற்றுக் கொள்வதும்
நம் வழக்கங்களாய் இருப்பதையே
'வாழ்தல்' என்கிறார்கள்."

ஒரு பெண்ணின் கோபக்குரலாய் இருப்பினும் , ஒரு உபதேச மொழி வராது கவித்துவமாக எழுத்துவதிலேயே அவரது கவி மொழி இருக்கிறது.

"சாப்பிடும் சோறு
பேசும் பேச்சு
சிரிக்கும் சிரிப்பு
எல்லாம் குழந்தைக்காக என
கரு சுமந்து...
நாளை
உன்னோட வண்டியில்
முன்நின்று சிரித்து வர
உன் இனிசியல் போட்டுக்கொள்ள
உனக்கு பிள்ளை பெற்றுத் தருவேன் "

பெரும்பாலும் ஆண்களை நேரடியாக விளித்து தன அதிருப்தியை வெளிப்படுத்துபவைகளாகவே இக்கவிதைகள் அமைந்துள்ளன. இந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பில் பெண்கள் உரிமைகள் எப்படி பறிக்க படுகின்றன. தங்களை எப்போதும் நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் எப்படி திருமணம் போன்ற சடங்குகளால் திணிக்க படுகின்றது என்று பலவற்றையும் இவரது கவிதைகள் பேசி செல்கின்றன.

"களைத்துச் சலித்து
உள் நுழைகிறேன்.
ஆடை மாற்றுகையில்
கழன்று விழுகின்றன
உடல் முழுவதும் பதிந்திருந்த
பார்வைகள்
தீண்டல்கள்
தொடுதல்கள்
உரசல்கள்
உதறி எடுத்து
வேற்றாடை மாற்றித்
திரும்புகையில்
அத்தனையையும்
இரவு – தன்
கைகளில்
சேகரித்துக் கொண்டிருந்தது."

 போன்ற சலிப்புடன் வலி மிகுந்த வார்த்தைகளே அவரின் கவிதைகள்.

புத்தகங்கள் 

1. நீரில் அலையும் முகம் - அ. வெண்ணிலா 
5. நிராசைகளின் ஆதித்தாய் - தேன்மொழி தாஸ் 

நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் - சக்தி ஜோதி

சக்தி ஜோதி - இன்றைய தமிழ் சூழலில் ஒரு தனித்துவமான கவிஞர்.

சக்தி ஜோதியின் கவிதைகள் பெண்ணின் மனதை, நூற்றாண்டுகளாக  அடக்கப்பட்ட வேட்கையை எழுத்தாய்  வடிப்பவை. சங்க கால பெண் கவிஞர்களின் வழியில் நுட்பமும், காதலுமான பெண் மனதை, பெரும்பாலும் தமிழில் எழுதுபடாத பெண் மனதின் ஆசைகளை, காதலை வெளிக்கொணருபவை .

என்னைச் சித்திரமாக     
வரைந்து கொண்டிருக்கும்
உனக்குத் தெரியாது
நான்
எத்தனை முறை
வரையப் பட்டுள்ளேன் என்பதும்
ஒவ்வொரு முறையும்
என் முகம்
எவ்வாறு மாறிப் போனது என்பதும்
நான்
யார் யாருக்கோ அடையாளமாக
இருக்கையில்
உன் நினைவில்
என்னிருப்பை உணர்கின்றேன்.
நீயும்
ஒரு சித்திரத்தை வரைந்து விடாதே.

என்ற கவிதையில் ஒவ்வொரு பெண்ணின் தனிமையின், புது உறவின் நிச்சயமின்மையை, தன்னிலை பெற்று இருக்க முடியாது , ஒவ்வொருவரின் ஓவியமாய் , வெறும் தாய், மனைவி, மகள் என்று , தன் சுயம் அழித்து வாழும் தமிழ் பெண்களின் இரைஞ்சல் அது.

பெண் மனதின் காமத்தை இத்துணை அழகாய் இதுவரை யாரும் எழுதவில்லை என்றே சொல்வேன். சக்திஜோதியின் முழு மொழி வன்மையும் அவரது இத்தகைய கவிதைகளிலேயே வெளிவருகிறது.

இன்றைய  இரவின் நிலவு
அத்தனை  குளிர்வாய்  இருக்கிறது
.....

அரும்புகிற  கவிதை வரிகளை
மலரச்செய்கிறது
எழுதப்படாத  சொற்களை
நிலவின் முன் வைத்துக் காத்திருக்கிறேன்

 நிலவு  தன்  ஒளிவரிகளால்
என் மீது
எழுதத்  தொடங்குகிறது
பின்னிரவில்
வெப்பம்  தணிந்த  உடலின்
கண்களில்
இரண்டு  நிலவு  மிதந்துகொண்டிருக்கிறது .

  
போன்ற வரிகளில் கலவியின் முடிவின் மனநிலையை படிமங்களால் நிரப்புகிறார். காமம் அழகாய் கலவி நடத்துகிறது.

ஆனால் சக்தி ஜோதியின் கவித்துவம் முழுமையாய் வெளிவருவது அவரின் காதல் கவிதைகளில் தான்.

சக்தி ஜோதியின் மனம் காதலின் மன எழுச்சிகளை கூர்மையாக உற்று நோக்கி அதை கவிதையாய் வடிக்கிறது. இத்துணை ரசனையுடன் காதல் கவிதைகளை வாசித்தது 'குறுந்தொகை' 'நற்றிணை'க்கு பிறகு இப்போதுதான்.


ஓடும் நதியில் தவறி விழும் ஒற்றையிலை
சலனப்படுத்துவதில்லை நீரின் போக்கினை
என்றறிந்திருந்த மனம்
விம்மிக் கசிகிறது
பழுத்த மஞ்சளும்
வெளிர் பச்சையும் கலந்து
மையம் அகன்று முனை குறுகிய அந்த இலை
நதியில் மிதந்து கொண்டிருக்க
அவன் கண்களை நினைவூட்டியபடியிருந்தது.
விருட்சமென வளரத் துவங்கியது
அவனது வேர்கள்

புலனிலகப்படாமல் கிளைத்துப் பரவின
நிலமெங்கும்
நதியின் போக்கில் செல்லும் அவ்விலை
கண்களிலிருந்து மறைய
நிசப்தமாகிறது காற்று.


சக்தி ஜோதியின் கவிதை உலகம் முற்றிலும் தன் மனதை சார்ந்தது. புற உலக நிகழ்வுகள் அதில் வெறும் காட்சியாய் மட்டுமே வருகின்றன. அவரது சமூக அக்கறை கவிதைகளை தாண்டி வருகிறது.

"ஒரு துளி கண்ணீர் வழியாக கடந்து செல்கிறது அன்பு" போன்ற வரிகள் காதலின் கையறு தன்மையை, ஆதங்கத்தை வெளி கொணர்கிறது.

அவரை சங்க தமிழ் பெண் புலவர்களின் தொடர்ச்சியாகவே பார்க்கலாம்.ஒரு பெண்மனதை எழுத்தில் இவ்வளவு அருகாமையில் தமிழில் யாரும் சமீபத்தில் எழுதவில்லை என்றே சொல்லலாம்.

என்னை பொறுத்த வரை, இன்றைய தமிழின் பெரிதும் அறிந்து கொள்ள படாத, ஆனால் பெரிதும் கொண்டாடப் படவேண்டிய மிக முக்கிய கவிஞர்களில் ஒருவர்.

 புத்தகங்கள்
1. உடல் மனம் மொழி
2. எனக்கான ஆகாயம்
3. கடலோடு இசைத்தல்
4. நிலம் புகும் சொற்கள் 
5.  காற்றில் மிதக்கும் நீலம்

நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் - அனார்

நீண்ட இடைவெளிக்கு பிறகு, கடந்த ஒரு வருடமாக தமிழ் கவிதைகளை ஓரளவிற்கு தீவிரமாகவே வாசித்து வருகிறேன். இடையில் விட்ட பெரும் கால இடைவெளியினால் பல ஆண்டுகளாக இயங்கி வரும் கவிஞர்களின் அறிமுகம் இப்பொழுதே ஆகிறது. 

பெரும் பெயர் தாங்கிய பெருங்கவிஞர்களுக்கிடையே என்னை திரும்பவும் வாசிக்க - திரும்ப திருமப - வாசிக்க வைப்பவர்கள் இவர்கள். இந்த பட்டியல் முழுக்கவும் என்னுடைய சொந்த விருப்பத்தின் பட்டியலே. 

இதில் முன்னொரு காலத்தில் இருந்து இன்றும் என் இதயத்திற்கு அணுக்கமான கவிஞர்கள் - ஞான கூத்தன், கலாப்ரியா, கல்யாண்ஜி, மனுஷ்யபுத்திரன், பசுவய்யா, ஆனந்த், தேவ தேவன், சுகுமாரன், சல்மா  மற்றும் பலரை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. விடுபட்ட ஏனையோரை நான் வாசிக்காமலிருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம். 

இந்த பட்டியல் எப்படி பெரும்பாலும் பெண் கவிஞர்களாகவே இருக்கிறது என்பதற்கு எனது ஒரு தலை கருத்தான - பெண்கள் மட்டுமே நம் மனதின் காவலர்களாக இருக்கிறார்கள் - என்பது மட்டுமே காரணம். மற்றும் நவீன தமிழ் கவிதை உலகில் படிமங்களிலும், வார்த்தை சிக்கனத்திலும் முன்னணியில் இருக்கிறார்கள். 

அனார் 
 
இலங்கையை சேர்ந்த அனார் கவிதைகள் முழுவதும் புதிய சிந்தனைகள் மொழியின் வளத்துடனும் ஈழ கவிதைகளுக்கு ஒரு புது வடிவம் தருவதாகவும் இருக்கிறது. 

"கண்களில் இருந்து காதலைப் பொழிய செய்பவள்"
என்று சொல்லும் அதே நேரத்தில் 
"மலைகளை கட்டி இழுத்து வரும் சூனியக்காரி "
என்றும் அறிமுகம் செய்து கொள் கிறார் .

வார்த்தைகளின் படிமங்களில் பெண்ணின் மனதை, காதலை, காயங்களை விவரித்து செல்லும் அனார், வார்த்தைகளினால் மனதின் கவனத்தை ஈர்க்கிறார்.
"நீ எனக்கெழுதிய கடிதங்களில்
 அந்நியமான காலடி ஓசைகளும்
 பயங்கரமான நடுக்கங்களுமிருந்தன"
 போன்ற ரசிக்கும் வரிகளுடன் 

"மாதுளையின் கனிந்த சிவப்பு
ஊறிவிழும் நம் சொற்களை
முத்துக்களின் வரிசையாக
மாதுளை அரணமனைக்குள்ளே அடுக்குகிறோம்." (மகுடி)

போன்று எதிர்பாராத படிமங்களின் ஊடே புனைவாய் கவிதை கட்டமைக்க படுகிறது.

அனாரின் கவிதைகள் பெண்களின் மனம், காதல், ஏமாற்றம், நினைவுகள் என பெண்களின் உலகத்தை சுற்றியே கட்டமைக்க படுகிறது.

அனாரின் கவிதை கொடுக்கும் வாசிப்பனுபவம் ஒரு சிறு குழந்தையுடன் விளையாடுவது போன்றது. சிறு புதிர்களுடன் , எதிர்பாராத வார்த்தை படிமங்கள் என அவரின் பெண் குரல் மிகவும் வசீகரமானது.

"நினைவுப் பந்தலின் கீழ்
காட்டு மல்லிகையின் வாசனை
ஸர்பத்தை வரவழைக்கிறது
மேனி மினுக்கத்தில்
தெளிவின் மென்மையில்
தாழம்பூ மண்டபம் விரிகிறது."
அனாரின் கவிதைகளும் அந்த காட்டு மல்லிகை போன்றவையே..

அவசியமான கவிதை புத்தகங்கள்

Dunkirk

World war II has always been fascinating, if that is the right word about a brutal war which killed people in millions. Not because of the war itself, but the people who were in that war.

My introduction happened with a pillow-sized version of a book from the erstwhile Soviet union during my school days. What fascinated me was the folded maps of the battlefronts and position of armies. I used to spend hours trying to visualize  the maps in the context of war itself.

I read Churchill's magnum opus on the war - The six volume 'The Second World war' - which was the perfect antidote to the Soviet books by providing a different view of the war, where Britain takes the center stage. There are many events that stand out in Churchill's version, about the man's genius and the resilience he and his people showed during some of the darkest hours of the war.

Nolan's 'Dunkirk' is about one such darkest hour for Britain and its allies. The Panzer divisions have pulverized the French army and ran over France in a matter of days putting the British Expeditionary Force at risk along with the French and Belgian army. The British plan an evacuation at Dunkirk hoping to get at least 10% of their army home.


Apart from being one of historical interest, what makes it stands out as a movie is the way it is made. Nolan does it by inter splicing the story from three different points of view and juggling the linearity of time to tell it in a sequence. The viewer is made to work a little to understand the little jumps in time - back and forth - and is engaged entirely in the movie as a whole.

Told as a story of British spirit and how that spirit endured would've made enough impact on the viewer as such. However, the little personal drama - in the yacht, in the conversations in the Spitfires or the small gestures of decency at the vast beaches of Dunkirk make for a gripping tale.

The beach itself - vast, white sands with recreational chairs and hotels on the beach front - plays an indelible part in the movie. The wax and waning of the tides, the abandoned trawlers, the dunes which are eerily strewn with dead bodies, the ghostly wave of sands which sweep around, the frothing of waves, the weeds along the beach - all play a part in creating that somber setting and mood for the movie.

Hans Zimmer's immersive music just sets in with the overall ambience and creates the perfect background for the action. The dog fights in the air between the Spitfires and the Me-109's are done with a lot of POV creating the illusion of watching the fight as first person.

All three stories - the mole (the beach jetty), the sea and the air - converge at the end like the crescendo of a symphony finishing the tale. The soldiers read the iconic Churchill's speech at the end in the newspapers.

However, what was missing - as compared to a 'Saving Private Ryan' or a 'Enemy at the gates' - was the sentimental connect. The movie is a focused historical war drama - the end of which you are a little richer in your history but feel no connect to the central characters in the movie. The larger canvas of the movie making and the colors create the texture of the land and the characters which after a while you are no longer invested in.

Overall, the movie is an experience in the craft of making sweeping historical drama and I would love to see Nolan follow this up with a one on the 'Battle of Britain' - which will be interesting.

Teachers - 1

The other day I was thinking of one of my teachers in my school days, Ms. Ida Mercy and was wondering why I still remember her. Then I try to remember all my teachers. Remarkably, all the teachers I could remember were my 8th standard teachers. I could not remember all my teachers before or after like that. And all of them are remarkable in one way or other. Hence this post as a way of thanking them for shaping me to who I am today.

I am not sure why this 8th standard (1988-89) is such a vital point that I had like the perfect alignment of teachers. May be that it is the year, I came of age and that they are all, unbelievably, the best of my teachers. I am not sure whether they had the same effect in anyone else like they did in my life.

I lost touch with everyone of them after school and today, I don't even know where they are.
This is the list of those excellent human beings who taught me in my 8th standard.

1. Ms. Sheela Shenbagavalli - English

What I remember about Ms. Sheela is the way she sits in the chair in front of the class. With her silver-rimmed glass with a prominent nose and at about 6ft, Sheela miss will be like a lost runway model who landed in the class. She always sits in the chair, cross-legged, with the book in her left hand and a scale in the right and takes the class. Most of the times she will be so absorbed in the lesson, it is difficult to discern whether she is taking the class for us or just enjoy reading the lesson.

I still remember the way she took O.Henry's 'The cop and the Anthem'. There is no one who could've beaten it. She went through the story with precision and brought out the irony of the ending sharply. She had a stylish way of teaching and taught grammar with the same fervor and any credit for my English today should go to her.

2. Ms. Mahalakshmi - Tamil

Or the terror of the 8th standard. I always had a love/hate relationship with her. While I loved the way she taught, I always thought she had a fascist streak in running the class and derived a sadistic satisfaction meting out punishments on a daily basis to about 90% of the class. Her daily pop quizzes took about 30 min of the 50min periods and the 30 min usually includes some pretty harsh punishments for those who couldn't answer. And I've been on the receiving end one too many times.

However, she was passionate about Tamil and teaching. If I can still write Tamil without grammatical errors, it is primarily due to her training. She encouraged me to get into elocution contests and usually will ask me to come over to her house and help write down the speeches. She had a love for the classical Tamil literature and used to take 'Silapathikaram' with a fervor unmatched. However, I don't remember her talking about the modern Tamil literature at all.

3. Ms. Banumathi - Maths

Banumathi miss was the principal of the school and she took the mathematics class as well. She used to be very methodical in approach and was very punctual to the class and will never waste time - chitchatting or talking anything other than Maths. She usually start writing on the board the moment she enters and will work through the book fast and efficiently.

I remember her Algebra classes which used to be different from the other chapters. May be because she liked them. She will sit on the desk and run through Algebra. I used to think of her as some sort of efficient automaton going about her work.

4. Ms. Dhanalakshmi (Physics) and Ms. Sumathy (Chemistry)

Both Dhanalakshmi and Sumathy miss took the science classes for about an year or so. And had a profound effect on me in that year. Not for the science classes though.



Both of them were very friendly and very likeable. The classes were nothing out of the ordinary, just running through the books. But Dhanalakshmi miss had an interesting way of narrating stories around the concepts. And that was interesting. Sumathy miss used to be the meek partner and it is very rare to see one without the other.

It was the year 'மீண்டும் ஜீனோ' was serialized in Vikatan and they used to bring the books and we use to have lively discussions. A lot of the Tamil authors, apart from Sujatha, got introduced. Balakumaran - with 'மெர்க்குரி பூக்கள்' and 'இரும்பு குதிரைகள்'  introduced a different world. Both of them were big time Balakumaran fans.

We used to meet on Saturday afternoons at Dhanalakshmi miss house and it used to be books, music and food. Discuss the new novels, play games etc. Never felt like she was a teacher at all. Unfortunately, both of them left the school the same year.

It was the year I almost fainted smelling ammonia in the lab trying to understand what 'pungent' actually meant. Sumathy miss used to advice not to try that with the acids trying to understand their acidity.

5. Ms. Ida Mercy (Biology)

I had a love/hate relationship with her. I was a pet because I studied well. She hated me because I was not focused enough in studies. She saw through my eternal character flaw. I remember her as someone very strict in class, dark - but a beauty, with thick brows joining in the center of the forehead. Always in a saree, clad tightly and perfectly.

She was a very serious teacher, unlike the other science teachers and don't remember talking anything else other than studies. She used to ask me to focus on studies and leave out all the other distractions. Sadly, that is an advice I never took up to follow.

6. Ms. Ramalakshmi - History

Rama miss is a very soft-spoken and at times, very frightened one. The only thing I remember about her is that we made her cry in the class once. She was in the front crying and we were all worried that we will get into so much trouble for that.

For some reason, I don't think we had any trouble over that. She must've been good enough not to report that.


7. Ms. Poongulali - Geography


So Poongulali miss was my nemesis in the school days. She probably hated me or just didn't care. She doubled as the school head mistress - capable of causing me immense distress and trouble and she sure did at every instance. And of course, I gave her a lot of opportunities to do so as well. Since, she made it a point not to be charmed and be a nuisance, I tried to behave well in her classes and just make sure to avoid her gaze at all times around the school.



Mom didn't help the whole thing by coming to school on a regular basis with a litany of complaints and give her enough ammunition to fire at me. It took me some time to convince mom that Poongulali has an absolute grudge against me and made her stop the complaints. But I do not think that helped.



Oddly, most of the teachers left the school for better jobs or something by the time I finished 8th standard. However, everyone of them played a huge role in how I shaped up to trouble more people in my later days.

சீனிவாசநல்லூர் - குரங்கு நாதர் கோயில்

இடையில் கிடைத்த ஒரு நாளில் எங்கு செல்லலாம் என்று யோசித்து , சீனிவாசநல்லூர் குரங்குநாதர் கோயில் என்று முடிவு செய்தேன்.

சென்னையில் இருந்து திருச்சிக்கு நான் சென்ற தமிழ் நாடு அரசு பேருந்தின் பயணம் மட்டுமே ஒரு தனி கட்டுரைக்கு வேண்டிய அளவு சாகசங்கள் கொண்டது. இருந்தாலும், அதை ஒதுக்கி விட்டு , அங்கிருந்து சீனிவாசநல்லூர் சென்ற சாகசத்தை எழுத போகிறேன்.

சீனிவாசநல்லூர் திருச்சி அருகே முசிறியில் இருந்து ஒரு 10கி.மீ. தூரத்தில் இருக்கிறது. காலை திண்டுக்கல்லில் இருந்து வைகையில் திருச்சி வந்து , அங்கிருந்து குளித்தலை செல்லும் பேருந்தில் ஏறி பயணம் தொடங்கியது.

கடுமையான வெயிலைவிட அந்த வெயிலில் காய்ந்து கொண்டிருந்த காவேரி பரிதாபமாக இருந்தது. ஒரு புறம் ரயில் பாதை , மறுபுறம் காவேரி என்று ரம்யமாக இருக்க வேண்டிய பயணம், வெயிலின் கடுமையில் , பேருந்தில் இருந்த மக்களின் எரிச்சலில் வெளிப்பட்டு கொண்டிருந்தது.

குளித்தலை வந்தவுடன் அங்கிருந்த ஒரு பேருந்து ஓட்டுனரை விசாரித்த போது , முசிறி சென்று அங்கிருந்து மற்றுமொரு பேருந்து ஏறி செல்லுமாறு கூறினார்.

முசிறி பேருந்தில் ஒரு சிறு பெண் - அவளைவிட சிறு குழந்தை என்று அவர்களுக்கு அருகில் சென்று அமர்ந்தேன்.தீபிகா, அந்த பெண், அவளின் அத்தை பால்குடம் எடுப்பதை பார்க்க குளித்தலை வந்ததாக சொன்னாள். வெயிலில் பால் குடம் எடுத்து நடந்த களைப்பு முகத்தில் இருந்தாலும் நான் ஒரு பிஸ்கட் கேட்டவுடன், அதில் ஒரு சிறு துணுக்கு எடுத்து எனக்கு கொடுத்தாள்.

முசிறி வந்து காட்டு புதூர் பேருந்தில் ஏறி சீனிவாசநல்லூர் செல்லும் பயணம் தொடங்கியது. போகும் வழியில் திருஈங்கோய் மலை , சிறு வயதில், அதன் எல்லையில்லா படிக்கட்டுகளை கொதிக்கும் வெயிலில் ஏறியது ஞாபகம் வந்தது. அந்த நாள், காலையில், இரு கரையும் அணைத்து ஓடிய காவேரியில் பயந்து பயந்து குளித்ததும் ஞாபகம் வந்தது.

சீனிவாச நல்லூர் குரங்கு நாதர் கோயில் கி. பி.9ம் நூற்றாண்டில் பராந்தக சோழனால் கட்டப்பட்டது. முதல் முதலாய் சோழர்களால் கட்டப்பட்ட கோயில்களில் ஒன்று. இன்றும் ஓரளவு நல்ல முறையில் ASIஆல் பராமரிக்க பட்டு வருகிறது.

சிறு கோயில் என்றாலும் சுற்றி இருக்கும் சிற்பங்கள் சோழர்களின் கலை நுட்பத்தின் உதாரணமாக இருக்கின்றன. பல்லவ சிற்ப கலையின் பாதிப்பு தெரிந்தாலும் (பார்த்தவுடன் அர்ஜுனன் ரதம் நினைவுக்கு வந்தது). ஆனால் நிறைய வித்யாசங்கள். முக்கியமாக பல்லவர்களின் சிங்கங்கள் இல்லை.


 அதை விட முக்கியம் சோழர்களின் தக்ஷிணாமூர்த்தி , தெற்கு விமானத்தில். இப்படி ஒரு அழகான மூர்த்தி , இவ்வளவு முந்தைய காலகட்டத்தில் கண்டதில்லை. அதிலும் சுற்றியுள்ள கணங்களின் அம்சங்கள் பொறுமையாக பார்க்க வேண்டியவை.

 பிட்சாடனார் வடக்கு விமான சுவற்றில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருக்கிறார்..
 
 துவாரபாலகர்கள் மற்றைய கோயில்களில் போல் அன்றி நேராக பாராது இருபுறமும் ஒரு புறமாக நின்று ஒரு கர்வத்துடன் பார்க்கிறார்கள்.


 சுற்று சுவற்றில் யாளி வரிசையும் ஒவ்வொரு மூலையிலும் மகர முகங்களும், அவற்றுக்கு கீழே சோழ கல்வெட்டுகளுமாக கோயில் முழுமை பெறுகிறது.

 கிழக்கு சுவற்றில் பராந்தகனின் நில நிவந்தகளின் கல்வெட்டு இருக்கிறது. பொறுமையாக எழுத்து கூட்டி வாசிக்கலாம் என்றால் வெயில் மண்டைய பிளந்தது.

இன்றும் சீனிவாசநல்லூர் மக்கள் வரும் ஒரு , இரு பேர்களையும் வரவேற்கிறார்கள். கோயில் விட்டு வந்ததும் அங்கு ஊர் கதை பேசிக் கொண்டிருந்த இரு பெண்கள் தண்ணீர் பிடித்து கொள்ள விட்டார்கள். பேருந்தும் சீனிவாசநல்லூரில் இறங்கிய பெண் திரும்ப நடந்து வரும் போது கோயில் பார்த்ததை விசாரித்து சென்றார். அங்கே நடந்து கொண்டிருந்த ஒருவர் , முன் ASI ஒரு காவலாளி போட்டு இருந்ததாகவும், இப்போது யாரும் வருவதில்லை என்றும் சொல்லி சென்றார்.

ஒரு பெட்டிக் கடையில் நன்றாக கெட்டியான மோர் குடித்து விட்டு திருச்சி பேருந்தில் ஏறினேன். ரெங்கமன்னார் அழைத்து கொண்டிருந்தார்.


1. கொடும்பாளூர் மூவர் கோயில் - http://sibipranav.blogspot.in/2011/01/blog-post.html

Jackie (2016)

'Jackie' is an intimate, rip-to-the-soul portrait of Jackie Kennedy in the days after the assassination of John F Kennedy. And it is incredibly sad in that portrait. It is narrated in the words of Jackie on what happens just after that assassination and the funeral and the aftermath.

The movie focuses on the three days after the assassination and the funeral thereafter. It tells in details the trails of Jackie and how she managed the kids in between - John Jr. happens to have a birthday the day after the assassination.

My introduction to John F Kennedy started with mom telling me about the days of his presidency and how everyone was glued to the radio following his assassination. John F Kennedy brought a whiff of fresh air and a level of optimism in the world which triggered a heavy backlash following his assassination.

Jackie as the first lady brought a level of finesse and fashion into the White house which again took a back seat with more traditional first ladies following her. There is a reference to the Kennedys being royalty and of course, they were royalty in that sense that they were the first family who were photogenic and who exploited the power of television.

When Jackie plans to have the funeral as a procession with a parade and with her in black leading the way in the full eyes of the world, she is doing exactly that. Build that mystic element around JFK and record his death for future history.

The incredible optimism of the JFK years ended with his death and the turbulent 60's began with Vietnam, the civil rights agitations, generally student unrests across the world and chaos. So it is proper that he died a such a violent death to herald the years of agitations and resistance movements that followed, which brought in more violence and deaths across.

The tragic legacy of that one family - in the deaths, the controversies and the mystery and excitement the Kennedy name evokes - remain today unchallenged by any other one group or people or family.

Natalie Portman brings in a deeply personal performance - in her struggle to handle the tragedy and the kids, fiercely fighting to define the legacy for her husband and in building that aura of charm around him quickly. She looks vulnerable at the moments of her grief and fiercely vocal in her planning for the funeral with Bobby and the Johnson administration.

When I read back, I realize that how this has become more about the Kennedys than the movie. I think it happens all the time for everyone who have studied or written about the Kennedy family. It is difficult not to be captivated by that.

நவீன தமிழ் கவிஞர்கள் - தேன்மொழி தாஸ் / அ.வெண்ணிலா

தேன்மொழி தாஸ்  கவிதை, சிறுகதை, சினிமா, தொலைக்காட்சி  என பல தளங்களில் இயங்கி வரும் தேன்மொழி தாசின் கவிதைகள் பெரும்பாலும் துயரங்கள் நிறை...