முன் கதை சுருக்கம் - தனலட்சுமி மாம்மை

'தென்னிந்திய கிராம தெய்வங்கள்' என்ற புத்தகத்தின் மொழிபெயர்ப்பை செய்து கொண்டு இருக்கும் போது , என் குடும்பத்தில் பல வருடங்களுக்கு முன் நடந்ததாக சொல்லப் படும் இந்த நிகழ்வு நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

பல வருடங்களுக்கு முன் , நான் என் மாம்மைவுடன் (அம்மாவின் அம்மா) பேருந்தில் விருதுநகரை கடந்து போகும் போது , எதற்கு என்று நினைவில்லை, அவர் என்னிடம் ' எங்கள் அய்யாவின் பருப்பு உடைப்பு ஆலை இங்கேதான் இருந்தது ' என்று ஒரு இடத்தைக் காட்டினார். ஒரு களம் , சில ஒட்டு கட்டிடங்கள் என்று ஒரு பருப்பு உடைப்பு ஆலைக்கு உண்டான அத்துணை லட்சணங்களுடன் அந்த இடம் இருந்தது. அப்போது அதை பெரிதாக பார்த்துக் கொள்ளவில்லை.

அப்போதெல்லாம் சிவகாசிக்கு எல்லா விடுமுறை நாட்களுக்கும் சென்று விடுவேன். பெரிய வீடு. அந்த காலத்து வீடுகள் போல் , நுழைந்ததும் இருக்கும் பெரிய வரவேற்ப்பு அறையின் ஒரு பக்கம் முழுவதும் , பெரிய அளவில் கடவுள் படங்கள் இருக்கும். அவற்றுடன் காமராஜர் , நேரு படங்கள் இருந்ததாக ஞாபகம் (மாம்பா (அம்மாவின் அப்பா) ஒரு பழைய காங்கிரஸ்க்காரர்). அது போக ஒரு அலமாரியிலும் நிறைய கடவுள் படங்கள் இருக்கும்.

வெள்ளிக்கிழமைகளில் மாம்பா எல்லாப்படங்களுக்கும் பூ போட்டு , தூபம் காட்டி பூசை செய்வார். நான் கூடவே பூக்களை எடுத்துக் கொடுக்க , தீப்பெட்டி எடுத்துக் கொடுக்க என்று எதாவது எடுபிடி வேலைகள் செய்து கொடுப்பேன். அந்த அலமாரியில் ஒரு பக்கம் , ஒரு பழைய கருப்பு , வெள்ளை படம் இருக்கும். அதில் மிக அழகாய் ஒரு பெண் , நிறைய நகைகளுடன் நிற்கும் படம் இருக்கும். அது யாரென்று கேட்க தோன்றியதில்லை. அவர் படத்திற்கும் பூ போட்டு பூசை செய்வார்கள். அந்த படத்தின் பழமையும் , அந்த பெண்ணின் அழகும் தவிர எதுவும் நினைவில் இல்லை.

1993இல் மாம்பா இறந்த பிறகு அந்த வீட்டில் மாம்மை மட்டும் இருந்து வந்தார். அப்போதும் விடுமுறைகளில் அங்கே தான் செல்வேன். அப்போது ஒரு முறை , இந்தப் பெண்ணின் கதையைக் கேட்டேன்.

தனலட்சுமி , மாம்மையின் சகோதரி. என் மாம்மையின் அப்பா - தனுஷ்கோடி என்பது அவர் பெயர் - அவர் பிறந்த பிறகே செல்வ செழிப்பாக இருந்தாராம். அதனால் அவருக்கு தனி மரியாதை.

விருதுநகரில் உள்ள பெரிய 10 பணக்காரர்கள் இருக்கும் வாடியான் தெருவில் அவர்கள் வீடு. மாம்மை கூட பிறந்தவர்கள் , அவரையும் சேர்த்து ஏழு பெண்கள் , மூன்று ஆண்கள்.

வலதில் இருந்து மூன்றாவது - தனலட்சுமி மாம்மை. 
இடத்தில் இருந்து முதலாவது - ஜானகி மாம்மை.


14, 15 வயதில் பெண்களை திருமணம் செய்து கொடுத்து விடும் காலம். அப்போது , தனக்கு திருமணம் செய்யக் கூடாது என்று தனலட்சுமி மாம்மை உறுதியாக சொல்லிவிட்டார். ஆச்சர்யமாக , தாத்தாவும் அதற்கு சம்மதம் சொல்லி , மற்றப் பெண்களுக்கு திருமணம் செய்துவைத்தார். ஆசிரியை பயிற்சி பெற்ற சுசீலா மாம்மையும் , கடைசி வரை திருமணம் செய்துகொள்ளவில்லை. திண்டுக்கல்லில் ஒரு பள்ளியில் ஆசிரியையாக பணிபுரிந்து , ஒய்வு பெற்று இருக்கிறார்.

எப்படியோ அந்த தாத்தாவிற்கும் , தனலட்சுமி மாம்மை கூடே இருக்கும் வரையே தனக்கு தனம் என்பது தெரிந்திருக்க வேண்டும். எனவே தான் முப்பது வயது நெருங்கும் போது , தான் இறக்கும் நேரம் வந்துவிட்டதாக தனலட்சுமி மாம்மை சொன்னபோது அவரும் தளர்ந்து போனார். தான் இறக்கப் போகும் நாள் , தனக்கு செய்யவேண்டிய கிரியைகள் என எல்லாவற்றையும் தெளிவாக சொல்லிவிட்டாராம்.

அப்போது , விருதுபட்டியில் (இப்போது விருதுநகரில்) இருந்த ஆலை அதிபர்களுள் தாத்தாவும் ஒருவர். பெரிய ஆலை , வேலைக்கு வரும் பலர் , பெரு முதலாளியாக அங்கே அறியப்பட்டவர். தனது செல்வங்களின் காரணமாக அவர் கருதிய மகள் இறக்க போகிறாள் என்பது அவரால் தாங்க முடியாததாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

அவர் கூறியது போலவே , சொன்ன தினத்தில் எந்த தொந்தரவும் இன்றி , தனது உயிரைப் பிரித்து எடுத்துக் கொண்டு தனலட்சுமி மாம்மை சென்றுவிட்டார்கள். அதற்கு அடுத்து நிகழ்ந்தவை அசாதாரமானவை.

தாத்தா வீட்டில் இருந்த பசு மாடு , கால் ஒடிந்து , இறந்து போனது. அரிசி ஆலையில் சம்பள தினம் அன்று , களத்தில் கணக்குப்பிள்ளை சம்பள பணம் வைத்திருந்த பெட்டியில் இருந்து பணம் , களம் முழுவதும் பறந்து போயிற்று.

இந்த சகுனங்களினால் தொழில் நசிந்ததைக் கண்டு மனம் தளர்ந்தாரோ இல்லை ஆசை மகள் இறந்ததைத் தாங்க முடியாமலோ , தாத்தா  உடல் நலம் குன்றினார். அவர் கண்ணுக்கு மட்டும் தனலட்சுமி மாம்மை தெரிந்ததாகவும் , அவரை தெய்வமாக வணங்கி வந்தால் , எல்லோரையும் நன்றாக வைத்திருப்பதாகவும் கூறியதாகவும் சொல்வார்களாம். எனவே , அக்காள் தங்கை , அனைவரது வீட்டிலும் அவரின் அந்த கருப்பு வெள்ளை படத்தை வைத்து பூசை செய்வதாக சொன்னார்.

இன்றும் அந்த வீடு 1950களில் இருந்தது போலவே இருப்பதாகவும் , இன்றும் அந்த வீட்டில் வேறு யாரும் குடி போகமுடிவதில்லை என்றும் எனது மாமா சொன்னார்.

படிப்பு முடிந்தவுடன் , நான் அமெரிக்கா சென்றுவிட்டேன். வானதி பிறப்பதற்கு ஒரு வாரம் முன்பாக மாம்மை இறந்துவிட்டார். அவரின் கடைசி சடங்கிற்கு கூட அதனால் போகமுடியவில்லை.

அந்த கருப்பு வெள்ளை படம் அந்த வீட்டில் இருந்தது , என்னவாயிற்று என்று தெரியவில்லை. என்னவாக இருந்தாலும் , தனலட்சுமி மாம்மை , எங்கள் ஜானகி மாம்மையுடன் , எங்கள் நன்மையை மட்டுமே விரும்புவார் என்பது நிச்சயம்.   

Jesus Christ Superstar (2012)

As part of doing his thing for the Covid-19, Andrew Lloyd Webber is making some of his musicals available for a short period to everyone through Youtube (Yahhh!!). So if you are like me - a fan of stage show musicals and grand productions - this is for you and your weekends and the sullen mood of the quarantine days with endless bad news can take a hike!.

Very appropriately, the release for Good Friday is the contemporary re-telling of Jesus Christ's last seven days in the fabulous rock musical - 'Jesus Christ Superstar'. There are many versions available (that is the point of a stage show anyway!) and this one rocks really the way it re-imagines Christ. 

Jesus Christ - if you strip away the divinity and can look at the man as he lived in Israel about 2000 years ago, is a remarkable man. Without the godliness, he was actually a reformer of faith, who worked hard to reform his own religion. He did what every other reformer in the world did - he gathered a following and raised a banner against the institution, which was protecting the corrupt and exploiting the gullible.

Every reformer, who is worth his salt, becomes a revolutionary as well - if not willingly, by the flow of events around him. Jesus is no different, when his efforts to reform from within fails, he revolts against the institution of the religion and gets crucified. Then, he becomes divine and like Judas sings when the show starts - everyone forget the words of the man himself and Christ becomes an institution himself - which again is what happens to most of the revolutionaries.

The re-imagining of the show moves the timeline to somewhat of the modern world and Jesus is a leader of people fighting against the established institutions of religion. He puts people before profit and antagonize the men in suits enough to end up crucified. The entire story fits like a glove and there is not much surprise to find out what happens to working guys who start questioning the suits playing golf.

The story is told between Mary Magdalene, Judas and Jesus. The rest of the cast supports and does not interfere. Judas is given interesting space who questions the path Jesus has chosen and conflicts with Jesus before betraying him to Caiaphas's police. The show explores the psychology of the relation between Judas and Jesus and tries to explain why Judas did what he did.

Mary M is full of love for Jesus and is really confused as to the nature of her affection for him. There is a lot of self-doubt and what starts as a question around why she is unable to attract him while being attracted to him ends with a lot of crying as Jesus is crucified at the end.




The songs are absolutely fabulous and the live rock band rocks. Of course, my favorite is the title track which is an absolute classic and the 'Gethsemane'. The song around Herod's real funny show on the trial of Jesus - highlighting Herod's self-obsession - is very good as well.

The version does not follow the Biblical sensitivity and so, if you are looking for a more conservative take on the story, this is not the right one to watch. But, like me, if you like JC for what he is and what he stands for without all the divinity and mystical shroud over him, you will thoroughly enjoy.

The show is available only till 11.30pm IST tomorrow - so if you want to watch it, watch it quickly.

The Wind Rises (2013)

"Le vent se lève!... Il faut tenter de vivre!" 
("The wind rises!... We must try to live!")
 - Paul Valery 

Netflix started making all the movies of 'Studio Ghibli' available from February or so. Being a big fan, I started re-watching my favorites - 'My neighbor Totoro', 'Spirited Away', 'Princess Mononoke' - and the rest of the movies I've loved from the first time I saw them.

There were movies I have not seen - like the farewell classic of Hayao Miyazaki - 'The Wind Rises'. The movie's name comes from the poetic lines of the Paul Valery and is suppose to mean the resilience of life in hard times and how it fits into life as we know it today.

The movie is the semi-fictionalized story of Jori Horikoshi - the aeronautical engineer from Mitsubishi- who designed, what was arguably the best, fighter plane of the World war 2, the Mitsubishi zero. The movie recounts his tale with a lot of fictionalized moments mixed in.

Though the story line sounds triumphant - a little boy from a rural place gets his dream of designing a great airplane fulfilled - it is, in reality, a tragic story. As I watched through the movie, I cannot but think of the word 'cursed'. The romance that builds between Jori and Naoko - also take the familiar route towards tragedy and the moment Naoko passes away - as the wind rises from the Zero - probably is the most poignant scene of the movie.

Miyazaki said that he decided to make the movie when he heard the real Jori say that he built the plane because it is the most beautiful thing. However, what Jori designed was a fighter plane used in a devastating war against China and other countries to subdue them, causing irreplaceable damages to places and killing hundreds of thousands of people.

While building the plane itself was a dream, beautiful and ambitious, the moment it was realized, the dream becomes cursed. Jori realizes it that much in the movie at least - not sure whether he regretted being agent of an Imperial Japan in real life - and regrets that he helped building it.

The story starts with a young Jori dreaming of designing a beautiful plane and also fighting the backwardness of Japan in the late 1920's. He becomes an engineer and joins Mitsubishi. He visits Germany and the western countries as part of a Japanese delegation and regrets the backwardness of Japan in comparison to those countries. He decides to close the gap in airplane building when he gets back.

However, to me, the most interesting moments in the movie are when Jori meets Naoko. He meets Naoko in a train during the Great Kanto Earthquake and enamored with her. After a long break, they meet again in a mountain resort where Naoko has come for a respite from Tuberculosis. They fell in love and decide that Naoko should get into a sanatorium to be cured. She does and becomes worse. So she runs away to Jori and marries him. They have a short life together and she leaves when the TB worsens for him to focus on his work. Jori is heartbroken and as his dream airplane take to the skies, he realizes that she is dead.

The curse that haunts him in his art - he designs - and love is the central theme of the movie. As a designer and someone who dreams of new ways of building beautiful air planes - he realizes the horror of what he has accomplished when the plane actually starts flying. As a lover, he falls in love with a sick girl knowing that the chances of her making it is very low and ends up losing her.

The mystery of love is that it does not look into the antecedent of who you are in love with. He falls in love with a sick girl and within the ambit of the love he shares with her, never let that fact come to the fore. They have some beautiful moments together and part forever. As much as it is bittersweet, it is in essence the tragedy of love itself. Similarly, he designs without realizing the consequence of what he is doing - the artist focusing on his work - only to realize later that what he designs is a war machine.

The only issue I've had with the movie is its pacing - it is a tad slow at parts - but overall, the movie leaves you with a sad note of the life we live. Especially in times like this, where a little virus is showing the limits of what we can do, the only thing to say is

"Le vent se lève!... Il faut tenter de vivre!"

கொரோனா கொண்டு வரும் தனிமையின் விலை - 2

"ஒரு பழக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டுவிட்டால் மீண்டும் அதற்குள் செல்வது மிக கடினமானது" என்கிறார் ஹோல்ட்-லுண்ட்ஸ்டாட். "பொருளாதார பின்னடைவு பற்றி கவலை படும் நாம், இந்த சமூக தனிமை கொண்டு வரும் சமுக பின்னடைவை பற்றியும் கவலை பட வேண்டும். இந்த வைரஸ் நாட்களை தாண்டிய பின்னரும் இந்த சமூக தனிமை நாட்கள் நம் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் பற்றிய விழிப்புணர்வு இருக்க வேண்டும்" என்கிறார்.
இதன் பின் உள்ள அறிவியலை அறிதல் அவசியம். தனிமை என்பது வெறும் உணர்வல்ல என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தாகம் எப்படி தண்ணீரை தேட வைக்கிறதோ, பசி எப்படி உணவை தேட வைக்கிறதோ, அது போன்றே தனிமை பிற மனிதர்களை தேட வைக்கும் உயிரியல் அறிகுறி என்கிறார் ஹோல்ட்-லுன்ஸ்டாட்*.  வரலாற்றுரீதியாகவும் பிற மனிதர்களுடனான நமது உறவு உயிர் வாழ்வதற்கு ஒரு இன்றியமையாத ஒன்றாக இருந்து வந்துள்ளது. இந்த கொரோனா வைரஸ் காலங்களில் இந்த தனிமை பிற மனிதர்களை தேடவைக்கும்.
இந்த கோவிட்-19 கொண்டு வரும் பல முனை நெருக்கடி - சுகாதாரம், பொருளாதாரம், சமூக வாழ்வு , வேலை - போர் களங்களில் நிகழ்வது போன்ற அழுத்தங்களை கொடுத்து PTSD என்னும் அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு போன்ற நோய்களை கொண்டு வரக்கூடியது. 2005 கத்ரினா புயல் காலங்களில் லூசியானா மாநிலத்தில் மக்கள் கண்ட பேரழிவு இது போன்ற மன நல பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. 2001இல் உலக வர்த்தகமைய தாக்குதலில் பாதிக்க பட்டவர்களுக்கு வைத்தியம் புரிந்த மருத்துவர் சூ வர்மா சொல்வது இது "9/11 தாக்குதலோ அல்லது கத்ரினா புயலோ அல்லது ஜப்பானில் ஏற்பட்ட சுனாமியோ எல்லாமே ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் நடந்து முடிந்த விஷயங்கள். இந்த கொரோனா பாதிப்போ இன்னமும் எவ்வளவு காலங்களுக்கு நீடிக்கும் என்று சொல்ல முடியாமல் இருக்கின்றது. இது இந்த மன அழுத்தங்களை இன்னமும் அதிகரிக்கும்."
இந்த மன அழுத்தங்கள் தங்கள் வழமையான வடிகால்கள் - பிற மனிதர் தொடர்பு - இல்லாமல் இருக்கின்றன. "ஒருவரை அன்பால் தொடும்போது ஆக்சிடாக்சின் என்னும் ஹார்மோன் சுரக்கிறது. இதே ஹார்மோன் தாய்-பிள்ளை தொடுதலின்போதும், கலவியின் உச்சத்திலும், அன்பாய் அரவணைக்கும் போதும் சுரக்கும்" என்கிறார் சூ வர்மா. இன்றைய நிலைமையில் இந்த அவசியமான ஹார்மோன் சுரப்பு பலருக்கும் இல்லை.
நீடித்த தனிமை ஒரு நாளைக்கு 15 சிகரெட்களை ஊதுவதற்கு சமம் என்கிறார் மருத்துவர் வர்மா. இது இருதய நோய்கள், வாதம், உடல் பருமன் முதலிய நோய்களோடு மரணத்தையும் கொண்டு வரும். ப்ளோரிடா மாநில பல்கலைக்கழகம் 2018இல் நடத்திய ஆய்வு இத்தனிமை டெமென்ஷியா என்னும் மறதி நோய் வரும் வாய்ப்பை 40 சதவிகிதம் அதிகரிக்கிறது என்கிறது.
Woman at the Window - Salvador Dali
இந்த தனிமை மன அழுத்த நோய் வரும் வாய்ப்புகளையும் அதிகரிக்கிறது. இரண்டு வாரங்களுக்கு மேலான இந்த மன அழுத்தம் - அதாவது இந்நோயின் ஒன்பது அறிகுறிகளில் ஏதேனும் ஐந்து (மகிழ்வூட்டும் நிகழ்வுகளில் நாட்டமின்மை, குற்றவுணர்வு, சோம்பல் , பசியின்மை, தூக்கமின்மை, கவனமின்மை, மெதுவாக இருத்தல் போன்றவை) இரண்டு வாரங்கள் தொடர்ந்தால், அது மேலும் ஒரு முறை மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாகும் வாய்ப்பை 50 சதவிகிதம் அதிகரிக்கிறது.  இரண்டு முறை மன அழுத்தத்திற்கு ஆளாவது மூன்றாவது முறைக்கான வாய்ப்பை 75 சதவிகிதமும், நான்காவது முறைக்கு ஆளாவதற்கான வாய்ப்பை 90 சதவிகிதமும் அதிகரிக்கிறது. இந்த சுழற்சியில் இருந்து விடுபடுவது எளிதல்ல.

 இந்த கொரோனா கொள்ளை நோய், நாமும், நம் மூளையும் இந்த பூமியில் வாழ்வதற்கு எது தேவை என்று கற்று வந்ததற்கு நேர் எதிரான ஒன்றை செய்ய சொல்கிறது. விர்ஜினியா பல்கலைக்கழகத்தை சேர்ந்த நரம்பியல் விஞ்ஞானியான ஜேம்ஸ் கோஆன், கடுமையான உளைச்சலில் நம் மூளை எப்படி வேலை பார்க்கும் என்பதை விர்ஜினியா மலைகளில் வாழும் சலமாண்டெர் உயிரினத்துடன் ஒப்பிடுகிறார். "சலமாண்டெர் ப்ளூ ரிட்ஜ் மலை பிரதேசத்தில் நல்ல குளிரான, இருட்டான, ஈரப்பதமான இடத்தில வாழக்கூடியது. அதை நன்கு சூரியன் சுட்டெரிக்கும் ஒரு பாறையில் விட்டால் அது மீண்டும் தன்னுடைய இருட்டு பாறைக்கு அடியில் செல்ல முயலும். இன்றைய நமது நிலைமை இத்தகைய பாறையில் விடப்பட்ட சலமாண்டெர் போன்றது. ஆனால் பாறைக்கு அடியில் மீண்டும் செல்ல முயல்வது நம் உயிருக்கு ஆபத்து என்று சொல்லப்பட்டு விட்டோம்."

மனிதர்கள் ஏன் கைகளை பிணைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறார்கள் என்பது குறித்து பாடம் எடுப்பவர் ஜேம்ஸ். அவரின் கருத்தில் நமது மூளை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலேயே நம் உணர்வுகளையும், பிரச்சினைகளையும் சமாளிக்கும் திறன் உடையது. ஒரு சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாய் இருப்பது இந்த திறனை அதிகரிக்க வைக்கிறது. நாம் தனியாகவோ, ஒருவருடன் தொலைபேசியில் அல்லது ஒரு திரையில் பேசுவதை விட, அதே நபருடன் நேருக்கு நேர் உரையாடும்போது நம் மூளை இன்னமும் திறனுடன் செயல்படுகிறது. "தொலைவில் இருக்கும் ஒருவரை விட நாம் அருகில் இருக்கும் ஒருவரையே விரும்புவோம். நம் மூளை எப்போதும் எது செய்தாலும் அதை இருப்பதிலேயே சிக்கனமான முறையில் செய்ய முயலும். ஒரு சமூகத்தில் வாழ்வது இதை சாத்திய படுத்துகிறது. இதுவே (Economy of Action) என்னும் உயிரியல் தத்துவம்" என்கிறார் ஜேம்ஸ். நமக்கு பிடித்தமான ஒருவருடன் கைகளை பிணைத்திருக்கும் போது நம் மனமும், உடலும் அமைதி அடைகிறது, மேலும் மூளை நரம்புகளில் காணப்படும் வலிகள் குறைந்து ஒரு வலி நிவாரணி மருந்து சாப்பிட்டதற்கு இணையாக இது இருக்கிறது. தொடுதல் நம் மூளையை அமைதி படுத்துகிறது. ஒரு காணொளி உரையாடல் இதே அமைதியை கொடுப்பதற்கு நம் மூளை இன்னமும் கொஞ்சம் அதிகமாய் மெனக்கெடவேண்டியிருக்கிறது என்கிறார் ஜேம்ஸ் கோஆன் .    

இன்று உலகம் முழுவதும் மெய்நிகர் உலகில் எப்படி சமூகமாய் இயங்குவது என்று மனிதர்கள் முயன்று கொண்டிருக்கிறார்கள். ஜூம், பேஸ் டைம், ஸ்கேய்ப் மற்றும் பல தளங்களில் பேசுவது, விளையாட்டு தளங்களில் நண்பர்களுடன் விளையாடுவது , ஒரே நேரத்தில் ஒரே பாட்டிற்கு நடனம் ஆடுவது போன்றவை அதிகரித்திருக்கிறது. என் பக்கத்துக்கு வீட்டுக்காரர் ஒரு மெய்நிகர் மது பார்ட்டிக்கு எனக்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கிறார். ஆனால் இது போன்று தளங்களை கொண்டு நமது தனிமையையும், சமூக வாழ்வையும் மீட்டெடுக்க முயல்வது தோல்வியிலேயே முடியும். ஜேம்ஸ் கோஆன் கூறுகிறார் - "இது நம்மிடம் வேறுவிதமான அழுத்தங்களாக வெளிவரும், கோபப்படுவது அல்லது நோயுருவது போன்று வெளிப்படும். மனிதர்கள் சமூகத்தில் இயங்குவது என்பது  தவிர்க்க முடியாதது. சமூக தனிமை என்பது நம் அழிவு என்பது பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாக  நமது  பரிணாம வளர்ச்சி நமக்கு கற்று தந்திருக்கும் பாடம்"   

"இந்த கொள்ளை நோய் நமக்கு  சில நன்மைகளையும் செய்திருக்கிறது" என்கிறார் கனடாவின் யார்க் பல்கலைக்கழகத்தை சேர்ந்த மருத்துவ உளவியலாளர் ஆமி ரொக்கச். "கடந்த நூறாண்டுகளாக நம்முடைய வாழ்வு தொழில்நுட்பம் சார்ந்து பணம் சம்பாதித்தல் மற்றும் சொத்து சேர்த்தால் என்றே கழிந்துள்ளது. மனித உறவுகளை நாம் பேணுவதற்கு எந்த முன்னெடுப்பும் செய்யவில்லை. இப்போது தீடீரென்று நாம் அனைவரும் வீட்டை விட்டு வெளிவர முடியாத நிலையில், நாம் உளவியல்ரீதியாகவும், உயிரியல்ரீதியாகவும் வாழ்வதற்கான முக்கிய வாய்ப்பு, இந்த உறவுகளை மீட்டெடுப்பதில் இருக்கிறது" என்கிறார் அவர். இந்த ஊரடங்கில் நானும் பல வருடங்களாக தொடர்பில் இல்லாத பல நண்பர்களுடன் மீண்டும் தொடர்பில் இருக்கிறேன்.

ரொக்கச் மேலும் சொல்கையில் " இந்த தனிமை நாம் விரும்பி ஏற்று கொண்டதல்ல, எனவே அது இன்னமும் கடுமையானதாகவே தோன்றும். இந்த தனிமையின் நாட்கள் முடிவுற்று நாம் வெளி வரும் போது சமூகம் பெரிதாய் மாறிவிடப்போவதில்லை. மனிதர்களாகிய நாம் மிகவும் மெதுவாய் கற்றுக்கொள்பவர்கள். ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரும் "நான் சில நல்ல விஷயங்களை இந்த நாட்களில் செய்தேன்' என்று சொல்லுவோம் என்று எதிர்பார்க்கிறேன். ஒரு சமூகமாய் ஒன்றிணைந்து இருப்பதே நமது உடல் ஆரோக்கியத்திற்கும், மன நலனுக்கும் பாதுகாப்பு என்பதை  உணர்ந்து விடுவோம் என்பதே என் நம்பிக்கை" . 

கொரோனா கொண்டு வரும் தனிமையின் விலை - 1

சென்ற வாரம் வாசித்த இந்த நியூ யார்க்கர் கட்டுரையை எனக்கு தெரிந்த அளவில் மொழி பெயர்ப்பு செய்திருக்கிறேன். கொரோனாவால் ஏற்பட்டு கொண்டிருக்கும் உலகளவிலான  பொருளாதார மற்றும் உடல் நல பாதிப்புகள் மட்டுமன்றி - உளவியல் ரீதியாகவும் ஏற்படும் பாதிப்புகளை அலசும் ஒரு முயற்சியே இந்த மொழிபெயர்ப்பு.

கட்டுரையை ஆங்கிலத்திலேயே வாசிக்க இந்த இணைப்பை சுட்டவும். தமிழில் வாசிக்க தொடரவும்.

ஆசிரியர் குறிப்பு பெரும்பாலும் அமெரிக்க வெளியுறவு கொள்கைகள் பற்றி எழுதும் ராபின் ரைட், பத்திரிகை எழுத்திற்க்காக பல விருதுகளை பெற்றவர். பல்வேறு நாடுகளை பற்றி புத்தகங்களை எழுதியுள்ள அவர், மிச்சிகன் பல்கலைக்கழகத்தால் கௌரவ டாக்டர் பட்டம் கொடுக்க பட்டவர். பல்வேறு பத்திரிக்கைகளில் எழுதியுள்ள அவரின் இந்த கட்டுரை "நியூ யார்க்கர்" பத்திரிகையில் வெளியானது.      

கொரோனா கொண்டு வரும் தனிமையின் விலை


சில நாட்களுக்கு முன்பு வெள்ளை மாளிகையில் நடந்த ஒரு பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பில் அமெரிக்க ஜனாதிபதி ட்ரம்பிடம் என்பிசியை சேர்ந்த பத்திரிக்கையாளர் பீட்டர் அலெக்சாண்டர் ஒரு கேள்வி கேட்டார் - "இதுவரை அமெரிக்காவில் 200 பேர் இறந்துவிட்டார்கள். 14 ஆயிரம் பேர் கொரோனா வைரசால் பாதிக்க பட்டு இருக்கிறார்கள். இன்னமும் பல லட்சம் பேர் இந்த வைரஸ் பற்றிய பயத்தில் தினமும் இருக்கிறார்கள். இந்த நாட்டின் ஜனாதிபதியாக இந்த லட்சக்கணக்கான அமெரிக்கர்களுக்கு என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?" . டிரம்ப்பின் பதில் கோபமாக வந்தது "இந்த கேள்வியை கேட்கும் உங்களை நான் ஒரு பத்திரிக்கையாளராகவே நினைக்கவில்லை. அமெரிக்க மக்களுக்கு ஒரு தவறான செய்தியை நீங்கள் சொல்கிறீர்கள்.".

கொரோனா வைரஸ் பரவிய முதல் பல வாரங்கள் டிரம்ப் அது பற்றி எதுவும் தெரியாமலேயே இருந்தார். அதன் தீவிரம் உணர்ந்து, அமெரிக்கா முழுவதும் ஸ்தம்பித்து நின்ற, பொருளாதாரம் அடுத்து என்ன என்று தெரியாது நின்றபல லட்சம் அமெரிக்கர்கள் தங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியே வரவேண்டாம் என்று சொல்ல பட்ட வாரத்தில் அமெரிக்கர்களின் நடுவே நிலவிய மன அழுத்தத்தையும், பயத்தையும் புரிந்து கொள்ளாத தலைவராகவே டிரம்ப் இருந்தார். கடந்த ஓர்-இரு வாரங்களில் , மூன்றில் ஒரு அமெரிக்கர் தன் வீட்டில் இருக்க உத்தரவிட பட்டிருக்கிறது. ஏனையோருக்கு இயல்பு வாழ்க்கை என்பது உயரும் கொரோன வைரஸ் இறப்புகளின் எண்ணிக்கையால் நிலை குலைந்து விட்டிருக்கிறது.

எரிக் கார்ஸ்ட்டி, லாஸ் எங்கெல்ஸ் நகரின் மேயர், தன் நகரத்துவாசிகளை வீட்டிற்குள் இருக்க உத்தரவு இட்ட பொழுது இன்னமும் கொஞ்சம் மனிதத்தன்மையை காட்டினார் - "உங்களில் பலரும் பயத்துடனும், அழுகையுடனும் இருக்கிறீர்கள். இந்த கடுமையான நேரத்தில் அழுவதோ, பயம் கொள்வதோ தவறில்லை" என்றார். நியூ யார்க் மாநிலத்தின் ஆளுநர், அன்றெவ் கியூமோ அம்மாநிலத்தின் மக்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் சமூக மற்றும் மன அழுத்தத்தை குறித்து "மக்கள் இன்று தங்கள் பொருளாதாரம் மற்றும் உடல் நலன் குறித்து பெரிய அளவில் கவலை கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த அரசாங்கம் அந்த கவலைகளை தீர்க்க திட்டங்களை முன்னெடுக்க உள்ளது." என்று சொன்னதோடு நிற்காமல் நியூ யார்க் மாநிலத்தில் உள்ள மன நல மருத்துவர்கள், ஆலோசகர்கள் போன்றோரை தனிமையினாலோ, அழுத்தத்தினாலோ கவலை கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு தன்னார்வ தொண்டாற்ற அழைப்பும் விடுத்துள்ளார்.

நாடெங்கும் மாநில ஆளுநர்கள் தங்கள் மாநிலங்களில் ஊரடங்கை அறிவித்து கொண்டிருக்கும் இவ்வேளையில், நான் பல நரம்பியல் நிபுணர்கள், மன நல மருத்துவர்களிடம் இந்த புதிய வைரஸ் நம் உடம்புக்கு மட்டுமின்றி, மனநலத்திற்கும் கொண்டு வரும் பாதிப்பை பற்றி பேசினேன். கொரோன வைரஸ் நம்மை தாக்கும் இந்த கால கட்டம் எப்போதும் போலன்றி நம் உலகில் பலரும் தனியே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நேரம். அமெரிக்காவில் 1960களில் இருந்து இந்த போக்கு இரு மடங்காக அதிகரித்து, இப்பொது 29 சதவிகித வீடுகளில் ஒருவர் மட்டுமே வசித்து வருகிறார். மிகவும் அதிகமாய் ஸ்வீடனில் ஸ்டோக்ஹோல்ம் நகரில் இது அறுபது சதவிகிதமாக இருக்கிறது.
Edward Hopper - 'Automat' 
மனநல வல்லுநர்கள் தனியே வாசிப்பதற்கும், தனிமையில் இருப்பதுற்குமான வித்தியாசத்தை சுட்டி காட்டுகின்றனர். நானுமே தனியே வாழ்பவள்தான். எனக்கு என்று குடும்பம் எதுவும் இல்லை - அது குறித்து நான் பெரியதாய் யோசித்தும் இல்லை. இந்த வைரசால் நாம் தனிமை படுத்த படும் இந்த நாட்களிலேயே நான் தனிமையை உணர்கிறேன். என் நண்பர்களை பார்ப்பதற்கும், பேசுவதற்கும், கட்டி பிடித்து கொண்டாடுவதோ தடை செய்ய பட்ட இந்த நாட்களில் என் வாழ்வு அர்த்தமில்லாததாகவும், வெறும் உயிர் வாழ்வதாகவும் மட்டுமே தோன்றுகிறது.

"Cast Away" திரைப்படத்தில் டாம் ஹாங்க்ஸ் ஒரு வாலி பால் பந்துடன் தனியே ஒரு தீவில் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்துவிட்டு நல்லபடியாக திரும்பி வருவார். ஆனால் விஞ்ஞானம், தனிமையினாலும், மன அழுத்தத்தினாலும் நம் மூளைக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகளை சொல்கிறது. இவை இரண்டும் நல்ல ஆரோக்கியமான மனிதர்களிடமும் உயர் ரத்த அழுத்தத்தையும், அதிகமான இதய துடிப்பினையும் ஏற்படுத்தி அவர்களை நோயாளிகளாக்க கூடியது. நீண்ட தனிமை மரணத்தை சீக்கிரமாக கொண்டுவரும்.

2015இல் பிரிகம் யங் பல்கலைக்கழகத்தை சேர்ந்த நரம்பியல் நிபுணரும், மனோதத்துவருமான ஜூலியன் ஹோல்ட்-லுண்ஸ்டாட் , சமூக தனிமை, தனிமை மற்றும் தனித்து வாழ்தல், குறித்து 3.4 மில்லியன் நபர்களிடம், எழுபது ஆய்வுகள் நடத்தி அதன் முடிவுகளை பதிப்பித்துவுள்ளார். இன்றைய சமூக தனிமை நாட்களில் இந்த முடிவுகள் முக்கியமானவை. இதன் படி, தனிமை  26 சதவிகதமும், சமூக தனிமை 29 சதவிகிதமும், தனியே வாழ்வது 32 சதவிகிதமும் இறப்பை துரித படுத்துகிறது - இது வயது, பால் , கலாச்சாரம், இடம் என எந்த பாகுபாடும் பார்ப்பதில்லை.

"இந்த சதவிகிதங்கள் எல்லாம் ஒரு நீண்ட காலத்தில் எடுக்கப்பட்டவை" என்று கூறும் ஹோல்ட்-லுண்ட்ஸ்டாட் ,"நாம் இப்போது பார்க்கும் இந்த சமூக தனிமைப்படுத்துதல் நமது இயல்பு வாழ்க்கையை குலைத்து போட்டிருக்கிறது. இது தாற்காலிகமானதாக இருக்கும் என்றே நம்புவோம்". இந்த நிலையின் தாக்கம் இந்த கொரோனா காலகட்டத்தையும் தாண்டி இருக்கும் என்கிறார் இவர். உதாரணமாக , பொது நீர் நிலைகள் கெட்டு போய் மீண்டும் பயன்பாட்டுக்கு வரும் போது , பெரும்பாலான மக்கள் அதை உடனே நம்புவதில்லை. இன்னொரு மனோதத்துவ நிபுணர் இரண்டாம் உலக போரில் பாதிக்க பட்ட யூதர்களை உதாரணமாக சொல்கிறார். போர் முடிந்து பல வருடங்களுக்கு பின்னும், பொருளாதாரத்தில் வசதியான பின்னரும் அவர்கள் எப்படி உணவு பொருட்களை சேகரித்து கொண்டே இருந்தனர் என்று கூறுகிறார். அந்த கடுமையான காலகட்டத்தின் நினைவுகளை அவர்களால் மறக்க முடியவில்லை.

(பகுதி 2இல் தொடரும்)

முன் கதை சுருக்கம்

பாலகுமாரனின் 'முன்கதை சுருக்கம்' ' படித்தேன். இது அதை பற்றியதல்ல. எனக்கு பாலகுமாரனையும், சுப்ரமணிய ராஜுவையும், சுஜாதாவையும் அறிமுகபடுத்திய நண்பனை பற்றியது.

நான் ஏழாவது படிக்கும் போது அனந்தராமன் வந்து சேர்ந்தான். அவனது அப்பா அந்தமானில் போட்டோக்ராபராக இருந்ததால் அவன் அம்மாவுடன் இருந்தான். நானும் அவனும் எப்படி நண்பர்களாக ஆனோம் என்று நினைவில்லை. ஆனால் நண்பர்கள் ஆனோம்.

அப்போது எனக்கு பெரிய எழுத்தாளர் கல்கி மட்டுமே. 'பொன்னியின் செல்வன்'இன் உலகில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எனக்கு முதலில் 'மெர்குரி பூக்கள்' கொடுத்து படிக்க வைத்தான். 'மெர்குரி பூக்கள்' இன்னும் ஒரு உலகை காட்டியது. நிகழ் உலகு. ஆனால் நான் ஒன்றும் பெரிய இலக்கிய வாசிப்பாலானாக் மாறவில்லை. பாலகுமாரன் நன்றாக இருந்தாலும் அதில் இருந்த பிரச்சினைகள் எனக்கு சம்பந்தம் இல்லாதவையாக இருந்தன.

1988-89. ஆனந்த விகடனில் ' மீண்டும் ஜீனோ' தொடராக வந்து கொண்டிருந்தது. எங்கள் வீட்டில் 'கல்கி' மட்டுமே வாங்கியதால் ஒவ்வொரு வியாழகிழமையும் காலையில் அனந்தராமனின் கதை சொல்லல் நடக்கும். சிபி, நிலா போன்ற பெயர்கள் தந்த மயக்கம் ஒரு புறம். நாளைய விஞ்ஞானத்தின் சாத்தியங்கள் ஒரு புறம். சுஜாதா எளிதாக கல்கியை replace செய்தார்.

ஆனந்தவிகடனில் வந்த 'என் இனிய இயந்திர'வை bind செய்து கொண்டு வந்து படிக்க கொடுத்தான்.

ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளி முடிந்த பின், ரிக்க்ஷாவிற்குகாத்திருக்கும் நேரத்தில் நிறைய பேசுவோம். எட்டாவதில் அப்பாவின் பழைய சைகிளில் பள்ளி செல்ல ஆரம்பித்தபின் இந்த நேரம் அதிகரித்தது. சுஜாதா, பாலகுமாரனை தொடர்ந்து ராஜேஷ் குமார், சுபா என்று படிக்க ஆரம்பித்தோம். அம்மா வீட்டில் இல்லாத நேரம் திருட்டுத் தனமாக படித்து பள்ளியில் பேசுவோம்.

வகுப்பில் பெண்கள் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு வர ஆரம்பித்ததும் இந்த வருடம்தான். அனந்தராமன் என்னை விட வயதில் பெரியவனாக இருந்ததும் ஒரு காரணம். ஒவ்வொரு பெண்ணிற்கும் ஒரு கார் பெயர் வைத்து பேசி கொள்வோம். (மாருதி 800, contessa என்று). இருவரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் காட்டி கொடுக்க மாட்டோம் என்று ஒரு ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொண்டோம் (அதற்க்கு நெல்பேட்டை - சந்தைபேட்டை ஒப்பந்தம் என்று பெயர் வேறு). அவனிடம் ஒரு நகல், என்னிடம் ஒன்று.

வகுப்பில் அராஜகம் செய்வோம்.கடைசி பெஞ்சில் இருந்து கொண்டு சத்தம் போடுவது, பெண்கள் பதில் சொல்ல எழும் போது, குரல் குடுப்பது என்று எல்லா விடலை சேட்டைகளும் உண்டு. மா மிஸ்ஸை வகுப்பில் அழ வைத்தது நினைவில் இருக்கிறது. அப்புறம் அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டதும் நினைவில் இருக்கிறது.
Back row - second from left - me
Middle row - from left - Vijayan, Anantharaman, Annadurai (the gang of four)
தனலட்சுமி மிஸ், சுமதி மிஸ் பற்றி சொல்லவில்லை என்றால் இது நிறைவு பெறாது. எங்கள் இருவரின் மீதும் தனி அக்கறை கொண்டு எங்களுக்கு நிறைய புத்தகங்களை படிக்க கொடுத்து, சனி கிழமைகளில் தனலட்சுமி மிஸ் வீட்டில் கூடி அரட்டை அடித்து, வகுப்பில் physics, chemistry தவிர எல்லாவற்றையும் அலசி என்று அவர்கள் இருவரும் இல்லையேல் எங்கள் வாசிப்பு விரிவடைந்து இருக்காது.

அனந்தராமன் உடனான நட்பிற்கு ஒரு முடிவு வந்தது எட்டாம் வகுப்பின் முடிவில். பள்ளி சுற்றுலாவின் போது பெண்கள் குளியலறையில் எட்டிப் பார்த்தக் குற்றத்திற்காக அவன் தண்டிக்கப்பட்டான். நான் கண்டிக்கபட்டேன். எட்டாம் வகுப்பின் கடைசி இரு மாதங்கள் 'அம்மை' போட்டு இருந்ததால் பள்ளி செல்லவில்லை. எட்டாம் வகுப்பின் கோடை விடுமுறையில் நடந்த விசாரணையில் அனந்த ராமன் TC பெற்றுக் கொண்டான், இனி அவனுடன் நட்பு கொள்ள மாட்டேன் என்று ஒரு மன்னிப்பு கடிதம் கொடுத்ததால் நான் கண்டிக்க மட்டும் பட்டேன்.

ஒன்பதாம் வகுப்பில் school pupil leader(SPL) ஆக நான் assembly நடத்தும் போது என்னை வைத்துக் கொண்டே பள்ளி தாளாளர் கடந்த வருடத்தின் விசாரணைகள் பற்றி பேசியதும், அதனால் பள்ளியை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட மாணவர்கள் மற்றும் எச்சரிக்கப் பட்ட மாணவர்கள் பற்றியும் பேசியபோது, அந்த நிகழ்வின் நகைமுரண் என்னை சிரிக்க வைத்தது. ஆனால் அவரே என் திருமணத்தின் போது, என்னை போன்ற மாணவன் இல்லை என்று வாழ்த்துரை வழங்கியதை என்ன சொல்வது?

அதன் பின் அனந்த ராமன் வேறு பள்ளியில் சேர்ந்து விட்டதை அறிந்தேன். ஆனால் அவனுடனான தொடர்பு அத்துடன் முடிந்தது. பல வருடங்களுக்கு பிறகு சிங்கப்பூரில் இருந்த அவனுடன் இதே blog மூலமாக தொடர்பும் கொண்டேன்.

Ayyappanum Koshiyum (2019)

Now that the Corona pandemic has pretty much locked down everyone, there are only a few avenues left to spend the weekends. What I am trying to do is to clear up my play list in Prime and Netflix (which is a challenge itself!) and also to read up on some of the long pending books - in fact, I am reading a lot more these days and so expect a few reviews in the coming days.

We watched 'Ayyapppanum Koshium' sometime last week. The movie is probably a lesson on how stories can be told with the slightest of the premise. The premise is very simple - an SI in a forest area stops a car for carrying alcohol in the forest zone and the guy in the car seems to be a big shot with connections to politicians and all. The SI is also a former convict who doesn't know how to let go.

The confrontation - which starts at the regular checkpost - escalates with both of them unwilling to let go of the, proverbial, tiger's tail they caught. The most interesting thing about the movie is the way it deals with the ego of individuals - how it is easy to escalate small things and de-escalation takes a lot more time and effort.

Ayyappan Nair (Biju Menon) stops Koshy Kurien (Prithviraj) at the border check post. Koshy has a bunch of alcohol bottles in the car and resists to answer anything. He is son of a political influencer and decides to take out his revenge on Ayyappan when he remands him to jail. When Ayyappan loses his job, he decides to take it out on Koshy - till it becomes an ego tussle between them to find out who blinks first.

There are only 4-5 characters in the entire film - the screen play is tightly written to carry the movie forward without feeling bored at all. The sub plots that comes in - the little story of Jessie, the tribal girl who is a constable or the story of Kuttamani or the subtle tribal politics of the area - are all dealt sensibly and there is no overt expression of right or wrong.

Both the leads - Biju and Prithviraj - comes out with grey shades, showing their dark sides and there is no hero in the movie. Both have their yin and the yang, and they both deal with it differently. One with a restrained savagery and the other with nuanced cunning. 

With the forest background, the tribal music is enchanting to hear with the flutes and drums playing all around. The Kummati dance in the start sets up the backstory and the tribal girl who plays Ayyappan's wife is so ruggedly beautiful and the strength she exudes catches up with you.

The only thing that can be said in negative is the length of the movie. It could've been made another 20-30 minutes shorter. As it is, it is an interesting movie to watch and especially the performances of the leads are amazing!

முன் கதை சுருக்கம் - தனலட்சுமி மாம்மை

'தென்னிந்திய கிராம தெய்வங்கள்' என்ற புத்தகத்தின் மொழிபெயர்ப்பை செய்து கொண்டு இருக்கும் போது , என் குடும்பத்தில் பல வருடங்களுக்கு முன...