Mayaanadhi (2017)

There is a moment in the movie which comes a little later into the film. Aparna (Aishwarya Lekshmi) and Maathan (Tovino Thomas) had sex after going through a breakup and it is the moment just after that. Maathan brings up the topic of going to Dubai and settling down. Aparna says 'No to that' and Maathan has a difficult time of comprehending that answer. She says 'Sex is not a promise, Maathan'. Maathan calls her a prostitute for that.

Mayaanadhi is full of little moments like this.That highlight the way boys and girls look at love and promises. The difference in that perception is something that forms the basis of the movie. When her friend asks her if she loves Maathan, why is she not ready to go with him. Aparna replies that she cannot trust him as he is still a boy at heart. The next shots shows Maathan peeing from the balcony.

Mayaanadhi is partly a love story and partly a crime thriller. And it manages to keep the two ends tight and when the two threads meet, the movie ends. At the start of the movie itself, we understand that there is no 'happily ever-after' for this one.

While Aparna comes out as a pragmatist with a focus on her - struggling - actress career, Maathan is a petty criminal who is still a boy at heart - in love with her hopelessly. He is ready to keep finding her wherever she is and try to be near her as well. In a way, he never grows up.

The backstory of their love only comes out in pieces through their conversations and as just a couple of clips of their college days. While we understand that their breakup was driven by Maathan's petty criminal acts, given Aparna's coolness towards him - it may be due to the boyish nature of Maathan as well.

This is more a struggling-to-be-in-love story than a love story per se. They have some beautiful moments but the moment they meet in that roadside shop in Kochi, we know that that relationship is doomed.

The fundamental difference in the way the boys love versus the way girls perceive love stands out through the movie. The moment mentioned at the start is one such. While Maathan sees sex as an act of affirmation of love, Aparna uses that more as a moment to share her happiness and nothing more. This fundamental flaw in the understanding of love splits them again and again and ends up in the bloody climax.

However, this is not a sad movie or we do not see Maathan raging about girls and all (like his Tamil counterparts do!). He is able to understand this difference and is ready to wait for her till she understands his love. That fleeting moment arrives but passes as soon as it arrives. Their love ends up being incomprehensible to both of them all through the movie.

Mayaanadhi impresses because of the way it handles the story and the characters. There is no sag or a unwanted moment in the entire movie. It just happens on screen and you are immersed. There is no drama or sentiment, just wry humor through out - slicing out pieces of life as we move along.

A movie to watch and think over.

Karla caves


It is a chance of fate that I ended up visiting Karla caves. Lacking proper sleep for two days, I almost decided not to climb the few hundred steps. I would’ve missed a whole experience if I’d done that.
The caves with the Ekveera temple in front
The place was crowded not by the tourists going to the caves but by the people visiting the Ekveera temple which lies at the entrance of the temple. The entire climb is narrow and lined with shops selling stuff for people going to the temple. The narrow climb is challenging and steep. With the incessant flow of crowds , it was slow as well.

The reason I made the climb was to see whether the cave was in any relation to the Ashoka period. Thanks to Charles Allen, I had a fair idea that the edict in the western India is not in Karla. So the only interest I’d was to see whether it is from the Satavahana period. The other great cave in Undavalli I’ve seen but nothing prepared me for the grandness of Karla.


The Lion pillar
The large Ashoka pillar at the entrance is the first to catch the eye. It’s broken but fairly intact and standing. And came to know that , there were and two and the other one does not exist anymore.


Decorative panels at the entrance
Both sides of the entrance have large decorative panels with Buddha riding elephants (3 on each side). Above that were decorative motifs of windows/panels carved out of the stone.

The welcoming parties..!
On both sides of the entrance stand large panels of Satavahana gents distinguished by there beautiful headdresses. Beautiful girls accompany them and the poses were playful and the sense of camaraderie can be seen. The casual hand over the shoulder , the playfulness in the girls stance and the dress and jewels on them are at a scale I’ve not seen in the other places.


The Chaitya
But the most beautiful part of the cave is the Chaitya or the grand hall. The size of it hits you as soon as you enter it is not possible to be amazed by the tall arch and the curved timber lining in the hall roof. And were told that most of the timbers are original and I have not seen 2000 yr old timber structures surviving. The chamber must’ve been built air tight to slow down the decay of timber or the timber must’ve been set through some process.



The pillars in the hall
The tightly built pillars on either side give that grand look to the whole structure. In the short space behind, I was thinking of beautiful murals but found none.

Inscription recording the gift..
The ancient Brahmi script cannot be read (by me!) and so google helped in understanding them. The ones in the pillars talk about the grant given by merchants - Yavana or Greek- towards the building of the pillars. That gives an idea of the trade passing through the area.

The capital
Each pillar had a capital carved above with four figures each. I couldn’t find a pattern in the figures - all combinations were available- one man with three women or two pairs or all women and so on and so forth. Like the southern architecture, may be the capital was not a distinguishing feature to have uniformity it seems. Probably I may have to read more on that to substantiate. But they were beautiful and will need a few days to really appreciate.

The Dagoba stands at the position of the altar and I couldn’t find anything on what it could’ve housed. But the whole structure with the dagoba  and the high curved panels reminds of the later Grand Cathedrals.

The Dagoba
Like every grand structure the complex was worked over a period of time it seems. Like the outer panels were of later periods.
The girls and gents in the front of the cave

Apart from the chaitya, there are smaller caves with windows where the monks would’ve lived. However there is no stone beds like those in Jain caves. But these are kept in bad condition and not sure how long the structure could stand with this kind of care taking.
The monks quarters!


Overall it was a fantastic- though unexpected- experience.

Grant - Ron Chernow

GrantGrant by Ron Chernow
My rating: 5 of 5 stars

I took to myself to read a biography of at least one president every year and 'Grant' by Ron Chernow is what I chose for this year. And I am glad that I did that.

The US Civil war has been a favorite obsession of mine for years now. For the simple reason that the good vs evil narrative here has no greys. The colossus of this war is undoubtedly, Abraham Lincoln. And it is easy to see why. The man has no vices, has a moral authority which is hard to question, the kindness of heart he exhibited and the resolution to fight till the end he showed are astonishing.

However, the Civil war also brought forth deeply flawed individuals with strong moral conviction to the fight against slavery. The foremost in this list Ulysses S. Grant. He is probably the greatest general in the history at that time and the strangely western charm he brings in is hard to resist.

I've read about Grant only in the context of Civil war and the much scandalized presidency of his two terms. So I approached the book with a trepidation that the book might make him fall from the high pedestal I've put up for him. But I finished the book with exactly the opposite feeling.

The first 40 years of Grant's life feels like a terrible Dickens novel. There is so much of misery going on in his life, it is actually a wonder that he was able to sustain his life till that point.


The main reason for that sustenance is probably his love for Julia - whom he married, much against the wishes of his abolition-loving family and Julia's slave holding family. He remains amazingly steadfast in his dedication to Julia and there is multiple instances throughout the book where incident after incident, Julia comes out as someone who actually saves and anchors Grant multiple times.

Apart from Julia, not much of good happens to him. Barring a brief stint in the Mexican war, Grant basically lives off the land , mostly without any money to go around, leaving Julia and the children with his father-in-law. He wanders, tries out multiple jobs - succeeds in none and develops a drinking problem.

The Civil war brings in the right opportunity for him to shine with his leadership and strategy. Along with William T.Sherman, he racks up a series of victories in the western front, which brings him to the notice of Lincoln, who makes him the General of the whole army. He promptly defeats the south, is stunned by the death of Lincoln and decides to run for the president after the disastrous tenure of Andrew Johnson.

Grant comes out of the book as a valiant soldier, a very good man - with a set of moral values which is hard to come by, with a naive believer in men who gets swindled off by his closest friends again and again through his entire life. This gullible nature seems to be ingrained in him so much that even in his last days, he is willing to be swindled by his publisher until Mark Twain talks him out of it.

The perfect moral compass of Grant is unquestionable - though he seem to have a knack for having rogues and swindlers around him all the time. His commitment to the abolition of slavery and reconstruction is unassailable. It must've felt terrible to fight the same foes on the ground and in the Hill throughout his life.

Overall, I would say the book was refreshing in its views of Grant and the amount of information (given the size of the book!) is staggering and I almost ended up reading about most of the battles of the Civil war along side the book for a better understanding.

A very interesting and informative book.

View all my reviews

என் கதை

என் கதை
"Until I found you,
I wrote verse, drew pictures,
And, went out with friends
For walks…
Now that I love you,
Curled like an old mongrel
My life lies, content,
In you…."

கமலா தாஸ் பல வருடங்களுக்கு முன் எனக்கு இந்த சிறு ஆங்கில கவிதையின் மூலம் அறிமுகமானார்.

இதை எதில் படித்தேன் என்றோ , எப்போது என்றோ சிறிதும் ஞாபகமில்லை. ஆனால் இந்த வரிகளின் ஒரு personal approach இதை மறக்க முடியாத ஒரு கவிதையாக்கி விட்டது. தீவிரமாக காதலித்த ஒருவரால் மட்டுமே இந்த கவிதை எழுத பட்டிருக்க முடியும்.

பின் கமலா தாசின் மரணம் வரை அவர் வாழ்வை ஓரளவிற்கு தெரிந்து வைத்திருந்தாலும், அவரது கவிதைகளை தவிர எதையும் வாசித்ததில்லை.

'என் கதை' எழுப்பும் பிரதானமான கேள்விகள் இரண்டு. தனிமனித ஒழுக்கம் என்பது என்ன? இந்திய வாழ்வு முறையில் பெண்ணின் வாழ்வு எவ்வாறாக கட்டமைக்க படுகிறது மற்றும் பெண்ணின் உடல் அரசியல் இன்று எவ்வாறு இயங்குகிறது?

40 வயது வரையிலான கமலாதாஸின் வாழ்க்கை ஒரு non-linear முறையில் சொல்லப்படுகிறது. கல்லீரல் மற்றும் இதய நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் போது எழுதியதாக பதிவு செய்கிறார்.

'ஒரு குருவியின் அவலம்' என ஆரம்பிக்கும் கதை கமலா தாஸின் காதலின் கதைகளாய் விரிகிறது. ஒரு விதத்தில் சொல்லப்படாத இந்திய பெண்களின் கதையாய் போகிறது. சிறு வயதிலேயே பொருந்தாத திருமணம் ஒன்றில் செல்லும் கமலா , அந்த திருமணத்தின் உள்ளேயே தனது காதலர்களை கண்டு கொள்கிறார். திருமணத்தின் வெளியே வரவும் துணிவில்லாமல், காதலனுடனும் செல்ல முடியாமல் இயங்கும் ஒரு வாழ்க்கை வாழ்கிறார். கவிதைகள் மூலம் தன விடுதலையை ஓரளவிற்கு எட்டுகிறார்.

இந்த புத்தகம் எழுப்பும் தனி மனித ஒழுக்கத்தை கட்டமைப்பது தனி மனிதர்களா, இல்லை சமூகமா? இந்திய முறையில் சமூகத்தின் திணிப்பு அளவில்லாதது. ஒழுக்கம் என்பதே அந்த காலகட்டத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே - ஒரு நிரந்தரமான கோட்பாடு அல்ல என்ற புரிதலே இல்லாத சமூகம் இது. இதில் ஒரு பெண்ணின் ஒழுக்கம் என்பது வெறும் உடல் சார்ந்ததாய் நிர்ணயிக்க பட்டு அந்த உடலின் மீதான வன்முறை வரையறுக்க பட்டுள்ளது. அப்பா, கணவன், மகன் என வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த வன்முறை நிகழ்த்தப்படுகிறது.

கமலா தாஸ் இந்த வன்முறையில் இருந்து வெளி வரவும் முடியாது , உள்ளிருந்து தனக்கான ஒரு உலகை உருவாக்குகிறார். தன கணவனுடனான முதல் இரவு (இந்த வார்த்தையின் வன்முறையை உணராமல் போவதே இந்திய கலாசார மரபு!) தன உடல் மீதும் , மனதின் மீதும் நிகழ்த்திய தோற்று போன வன்முறையின் முடிவாகவே அவரது வாழ்க்கையின் பயணம் அமைகிறது.

கார்லோ மீதான காதல் ஒரு கனவின் ஓடையாய் நிகழ்கிறது. கணவரை பிரிந்து வர முடியாது என கமலா முடிவெடுக்கும் போது , கார்லோ மறைந்து விடுகிறார். கமலா ஒரு இடத்திலும் இது எவற்றையும் இந்த சமூகத்தின், கலாச்சாரத்தின் மீதான விமர்சனமாக இல்லாது - ஒரு தனி பெண்ணின் தாங்க இயலாத சோகமாக மட்டுமே எழுதுகிறார். இதுவே இந்த புத்தகத்தின் வெற்றி.

ஒரு பெண்ணின் - இந்திய பெண் - அக வாழ்க்கை என்பது எவ்வளவு சோகமானது , உண்மை அன்பை தேடும் அதன் வேட்கை பற்றி புரிந்து கொள்ளாத வாழ்வின் நடுவே - வருடங்களை கடக்கும் பெண்கள் பற்றிய பொதுக் கதையாகவும் இருக்கிறது.

1970களில் எழுதப்பட்ட இந்த கதை - இன்று பதிப்பிக்கப்பட்டாலும் பெரும் எதிர்ப்பை எதிர்கொள்ளும் என்பதில் இருந்து ஒரு சமூகமாய் நாம் இன்னமும் தேங்கி கிடக்கும் சாக்கடையாய் மட்டுமே இருக்கிறோம் என்றே தெரிகிறது.

கமலா எழுதுவது போல் வாழ்க்கை பெரும் துயரங்களிடையே சிறு சந்தோசங்களை தேடுவதாய் மட்டுமே இருக்கிறது.

View all my reviews

ராமானுஜர் - நாடகம்

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் 'ராமானுஜர்'  வருடங்களுக்கு முன் வைணவத்தின் மீது இப்போதிருக்கும் பிரேமை வருவதற்கு முன் வாசித்தது. எனவே இப்போது நாடகமாய் திரும்ப பார்க்கும் வாய்ப்பு வந்த போது போகாமல் இருக்க முடியவில்லை.

ஷ்ரத்தா குழுவினரின் 'ராமானுஜர்' இ.பாவின்ராமானுஜர் ஆக இருந்தாலும் சில இடங்களில் கதையில் சில மீறல்கள் இருக்கத்தான் இருந்தன. அது பின்னர்.

ராமானுஜர் அவரது காலத்திற்கு வெகு முன்னராய் சிந்தித்த ஒரு துறவி. வைணவம் அதற்க்கு அவருக்கு ஒரு வலி ஏற்படுத்தி இருந்தது. எனவே வைணவ பின்புலம் இல்லாமல் அவரை அவரது காலத்தில் வைத்து புரிந்து கொள்வது கடினம்.

'அன்பே தகளியாய்' ஏற்படுத்தப்பட்டது வைணவம். பெருமாளை ஏற்றுக்கொண்டால் வைணவர் என்று ஒரு வெகு லகுவான ஒரு criteria மட்டுமே வைணவத்தின் ஆதாரம். அது ஒரு நிறுவனமாக மாறி இன்று திரிந்து நிற்பது என்பது வேறு விஷயம். அந்த மனிதாபிமானத்தின் வழித்தோன்றலாய் வந்ததால் மட்டுமே ராமானுஜர் தனது மத புரட்சியை செய்ய முடிந்தது.

ராமானுஜராய் நடித்திருக்கும் சிரித்த முகம் கொண்ட சுவாமிநாதனே நாடகத்தின் அச்சு. சிறு வார்த்தை பிழையும் இல்லாது தெளிவான உச்சரிப்புடன் 2.30 மணி நேரமும் நம்மை அசையாமல் பார்க்க வைப்பது அவர் மட்டுமே. பல்வேறு கலாச்சாரங்களின் வழி என ஒரு மிக பெருமளவிலான பேர் நடித்திருந்தாலும், பெரும்பாலான காட்சிகள் ஜனனியின் பாசுரங்கள் மூலமாகவே நகர்கின்றன.

12ம் நூற்றாண்டின் வரலாறு, வைணவம் அந்த காலகட்டத்தில் சந்தித்த நெருக்கடி, சைவர்களின் ஆதிக்கம், அத்வைத - விஷிஷ்டாத்வைத வாதங்கள் போன்றவை சற்று மேம்போக்காய் காட்ட படுவதால், இந்த பின்புலம் இல்லாதவர்கள் நாடகத்தை தொடர்வது கொஞ்சம் கடினமாகவே இருக்கும். ஒரு க்தையாடி மூலமாகவோ அல்லது வெறும் narration மூலமாகவோ இந்த குறையை தவிர்த்திருக்கலாம்.

120 வருடங்கள் வாழ்ந்த ராமானுஜரின் வரலாற்றை நாடகமாக்குவதில் பெரும் சவால்கள் உள்ளன. அவர் ஓரிடத்தில் இருந்தவர் அல்ல. மேல்கோட்டை, தில்லி போன்ற இடங்களுக்கு சென்றவர். ஒவ்வொரு இடத்திலும் எதோ ஒரு மாற்றத்தை கொணர்ந்தவர். எதையும் விடவும் முடியாது. இரண்டரை மணி நேரம் என்றாலும் இன்னமும் கொஞ்சம் விரிவாய் சொல்லி இருக்கலாமோ என்றே தோன்றியது.

பெரும்பாலும் குறைகள் இன்றி, கதையை தொய்வின்றி நகர்த்தி சென்றதில் வெற்றியே. ராமானுஜரின் மனைவியை பிரிந்தது சரி. இறுதியில் அந்த கேள்வி நேரம் எதற்கு என்று தெரியவில்லை. நாடகமே ஒரு 2 மணி நேரத்திற்கு சுருக்க பட்டிருக்கலாம்.

ராமானுஜரின் சீர்திருத்தங்கள், அவர் சாதியை ஒழிக்க முன்னெடுத்த முயற்சிகள் மற்றும் அவர் கொண்டு வந்த கோயில் ஒழுங்கு முறை போன்றவையே நாடகத்தின் முனைப்பாய் இருந்திருக்க வேண்டும். அது இன்றைய காலகட்டத்திற்கு தேவை மற்றும் ராமானுஜரை வைணவத்தில் இருந்து இன்னும் பரவலாய் எடுத்து செல்லும்.

நாரத கான சபாவில் இருந்த கூட்டமே 'ராமநுஜர்' இன்னமும் எவ்வளவு பேரை சென்றடைய வேண்டி இருக்கிறது என்பதற்கு சாட்சி. ஒரு மத தலைவராய் மட்டும் அன்றி அவரை ஒரு சீர்திருத்த வாதியாய் முன்னிறுத்துவதில் தான் நாம் அவரது கருத்துகளுக்கு தரும் மரியாதை இருக்கிறது.

மொத்தத்தில் ஒரு நல்ல முயற்சி. அழகிய சிங்கர் சொன்னது போல் 'ஒரு நாடகத்தைப் படிக்க வேண்டுமா மேடையில் பார்க்க வேண்டுமா'. சிலசமயம் வாசிப்பனுபவம் மேடையில் கிட்டுவதில்லை.

காதல் என்னும் வன்முறை

அர்ஜுன் ரெட்டி பார்த்ததில் இருந்து இந்த காதல் என்ற வஸ்து எப்படிப்பட்டது என்று யோசித்து கொண்டிருக்கிறேன். இது பற்றி பல வருடங்களுக்கு முன் என் டைரியில் சில குறிப்புகள் மட்டும் எடுத்து வைத்திருந்தேன். அதை கொஞ்சம் விரித்து எழுதியதே.

காதல் ஏன் வருகிறது? அது என் எல்லோரிடமும் வருவதில்லை? ஏன் இப்படி உருகி போகிறோம்? என்று பல முறை யோசித்திருக்கிறேன். நடுவில் தீவிரமாய் ஸ்ரீ வைஷ்ணவம் படித்த காலங்களில் இதே கேள்விகள் ஆழ்வார்களையும் துரத்தியதையும்,அவர்கள் ஆன்மீக வழியாய் 'சேஷத்துவம்' என்று சரணாகதி தத்துவம் எழுதியதையும், அநித்திய காமம் எப்படி இந்த மேலான சரணாகதியை தடுக்கிறது என்றும் வாசித்திருக்கிறேன். இது அது பற்றி அல்ல.

காதல் , என்னை பொறுத்தவரை, ஒரு வன்முறையான நிகழ்வு. இந்த வன்முறை என்பது தனிப்பட்ட முறையில் நிகழ்வது. நம் உள்ளேயே நிகழ்வது. இந்த வன்முறை மனம் சம்பந்த பட்டது. காதல் மிருதுவான ஒரு உணர்வாய் இருக்கலாம், ஆனால் அது மனதில் நிகழ்த்தும் மாற்றங்கள் வன்முறையானவை. ஏன்?

 அதற்கு காதல் என்பது என்ன என்ற சிறு புரிதல் அவசியம். காதல் , என்னை பொறுத்த வரை, சுயமிழத்தல். நம் சுயம் என்பதை ஒரு ஆண்/பெண்ணின் பொருட்டு இழப்பது. இதுதான் கண்டதும் காதலாகிறது. நாம் நமது சுயத்தை இழக்க தயாராகிவிடுகிறோம் - பார்த்த முதல் நொடியில் , அந்த ஒருவருக்காக. சில நேரங்களில் இது சற்று தள்ளி நிகழ்கிறது.

சுயம் இழத்தல் என்பது மனதளவில் ஒரு வன்முறையான நிகழ்வு. அந்த ஒருவருக்காக நாம் நம்மை மாற்றிக்கொள்ள ஆரம்பிக்கிறோம். நம் விருப்பு, வெறுப்பு, கோபம் என எல்லாம் மாறுகிறது. அதுவரை நாம் யாராக இருந்தோமோ அதுவாக இல்லாமல் நாம் காதலிப்பவருக்காக மாறுகிறோம். வேறு ஒன்றும் முக்கியமில்லாமல் போய் விடுகிறது. இந்த மாற்றமே காதலில் ஏனைய சிக்கல்களுக்கு காரணி.

இது எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. காதலும் , களவும் போற்றப் பட்ட நம் தமிழகத்தில் பெரும்பாலான கல்யாணங்கள் - சுயத்தை அழிப்பதாகவே முடிகின்றது. இழப்பதற்கும், அழிப்பதற்கும் இருக்கும் வேற்றுமை - வாழ்வதற்கும், சாவதற்கும் உள்ள வித்தியாசம். ஆனால் இது வேறு ஒரு நாளுக்கான விவாதம்.

இந்த சுயமிழத்தலை தன்னிலையில் அனுபவிக்கும் போது நிகழும் மாற்றங்களை நாம் காதலிக்கும் நபரிடமும் எதிர்பார்க்கும் போதே இது மனம் சார்ந்த வன்முறையில் இருந்து உடல் சார்ந்த வன்முறையாகிறது. ஒரு தலை காதல், ஆசிட் வீச்சு போன்ற வன்முறைகள் இந்த தளத்திலேயே நிகழ்த்தப்படுகின்றன.

இந்த சுயமிழத்தல் ஒரு விதத்தில் ஒரு irreversible process. காதலுக்கு முந்தைய 'நான்' என்பது திரும்பி செல்ல முடியாத ஒன்றாய் ஆகிவிடுகிறது. காதல் நிறைவேறாத நிலையில், திரும்பி செல்லவும் முடியாமல் போகும் நிலையிலேயே காதல் தோல்வி என்பது சுயத்தை அழித்தலில் (மனத்தளவிலோ, உடலளவிலோ) சென்று முடிகிறது. வேறு ஒரு சுயத்தை தனக்கு தேடுவதும் சில சமயம் நிகழ்கிறது. என்னை பொறுத்தவரை காதலில் தோல்வியோ வெற்றியோ இல்லை. காதல் மட்டுமே உள்ளது.

காமம் என்பதும் இதன் அடிப்படையிலேயே காதலின் ஊடே நிகழ்கிறது. நாம் தனியே இழந்த சுயங்களை இணைத்து நமது சுயமாய் உருவாக்குகிறது. இதுவே காதலின் காமத்திற்கும் , வெறும் காமத்திற்குமான வேறுபாடாய் ஆகிறது. பல முறை, இந்த சுயம் இழத்தலின் வன்முறை - உனக்காய் நான் மாறியிருக்கிறேன், எனவே you are obliged to have sex - என்ற அளவிலும் காமம் கை கூடுகிறது.

இது இன்னொரு கேள்வியை முன் வைக்கிறது. இந்த காதல் ஒருவருடையதா - இல்லை இருவருடையதா? அதாவது இந்த obligation - இது சரியா , தவறா?. என்னை பொறுத்த வரை , நான் சுயம் இழப்பதோ , காதலிப்பதோ என்னுடையது. உன் obligation என்பது உன் இருப்போடு முடிந்து விடுகிறது. இதற்கு பின்னால் எதிர்பார்ப்புகளின் ஏமாற்றங்களை தாங்க முடியாத மன நிலையும் காரணமாய் இருக்கலாம். ஆனால் காதல் என்பது ஒரு very personal உணர்வு என்பது என் நிலை.

இந்த நிலையை பெருமாளை வைத்து அடைவதே நிரந்தரம் என்பது ஸ்ரீ வைஷ்ணவத்தின் பாரதந்திரிய தத்துவம். நம்மாழ்வாரின் இந்த பாசுரம் சொல்லும் காதல் இதுவே. ஆனால் இதுவும் வேறு ஓர் .நாளுக்கானது.

" கங்குலும் பகலும் கண்துயில் அறியாள்
கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்;
‘சங்குசக் கரங்கள்’ என்றுகை கூப்பும்;
‘தாமரைக் கண்’ என்றே தளரும்;
‘எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னைவிட்டு!’ என்னும்;
இருநிலம் கைதுழா இருக்கும்;
செங்கயல் பாய்நீர்த் திருவரங் கத்தாய்!
இவள் திறந்து என்செய்கின் றாயே?"

ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள்

“இவர்கள் கொண்டாடும் வெற்றி மீது நான் வெறுப்படைகிறேன்” 

ஜே.ஜே.சில குறிப்புகள் - நேற்றிலிருந்து இது குறித்து உனக்கு எழுத தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஏன் என்ற கேள்வியை கேட்பதை நிறுத்தி பல நாட்களாயிற்று. நமக்கு தோன்றுவதற்கு எல்லாம் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டுமா என்ன?

கல்லூரி நாட்களின் ஆரம்பத்தில் படித்து வெகு நாட்கள் பாலு போலவும் , ஜே.ஜே போலவுமாய் திரிந்த நாட்கள் உண்டு. சரித்திர நாவல்களின் கவர்ச்சியை முழுவதுமாய் வெறுக்க வாய்த்த "என்ன சிவகாமி அம்மாள் தன்னுடைய சபதத்தை முடித்துவிட்டாளா?" என்ற கேள்வியும், ஜே.ஜே வின் மதிப்பீட்டு தேடல்களும், நாம் வாழும் இந்த உப்பு சப்பில்லாத வாழ்வின் கேள்விகளும் என்னை தூங்க விடாது செய்த நாட்கள்.

இன்றும், ஜே.ஜே மனதின் வேகங்களை திரும்ப திரும்ப கேள்விகளுக்கு உள்ளாக்கி கொண்டே இருக்கிறான். அவனின் சமரசமற்ற வாழ்வு , நாம் வாழ்வு முறைகளை கேள்விக்கு உள்ளாக்கி கொண்டே இருக்கிறது. வாழ்வின் ஒழுக்கம், மதிப்பீடுகள்
என்றால் என்ன என்ற கேள்வி எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ஜே.ஜே யின் அகம்பாவமும் , அதன் தோல்வியும் என்ன சொல்ல வருகிறது?

ஜே.ஜேயின் விழுமியங்கள் வெறும் கதைகளின் ஒழுக்க விவரணைகள் அல்ல. அவை அவன் வாழ்வின் சம்பவங்களின் ஊடே கட்டி அமைக்க பட்டவை. அவன் எல்லாவற்றையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறான், அழகியல் கோட்பாடு, எண்ணங்கள், புரட்சி,

அரசியல், வணிக இலக்கியம் என அவன் கேள்வி கேட்காத விஷயங்கள் சிலவே.

வெண்குஷ்டம் வந்த ஓமண குட்டி அவனுக்கு தேவதையாய் தெரிகிறாள். ஒருவிதத்தில் அதுவே சரியாகவும் படுகிறது. காதலுக்கும் காமத்திற்கும் மனதிற்கு அணுக்கமான பெண்/ஆண் தானே தேவை - அவளின் தோற்றமும், ஏனைய விஷயங்களும்
எதற்கு? அது பார்வையின் குறைபாடு அல்ல. காதலின் வெளிப்பாடு.

பிச்சைக்காரன் தேய்த்து தள்ளும் காசின்  அடியில் அழியும் அகம்பாவம் பல நாட்கள் இரவில் தூக்கத்தை கெடுத்திருக்கிறது.  பாலு தேடி செல்லுவது ஜே.ஜேவையா இல்லை அவனையேவா.

வாழ்வே ஒரு தேட்டமாக இருக்கிறது. ஜே.ஜே இந்த தேட்டத்தின்  மாய மானாகவும், தேடும் ராமனாகவும் இருக்கிறான். இருத்தலின் வலியும், தோல்வியுற்ற வாழ்வின் எக்காளமும் எப்போதும் நம்மை துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஆல்பர்ட் காம்யுவின் மரணத்தோடு ஆரம்பிக்கிறது இப்புத்தகம். அவனின் இருத்தலிய முரண்களையும் , அதன் சோகத்தையும் உள்ளடக்கியதாக பாலுவின்  கதையும்,ஜே.ஜேயின் கதையும் விரிகிறது.

ஜே.ஜே என்ன சொல்ல வருகிறான்? வெறும் மேலோட்டமான வாழ்வில் கொஞ்சம் நுண்னுணர்வை கொண்டு  வாழ சொல்கிறான்.  அது ஆனால் எவ்வளவு கடினமானது. போன வாரம் மொட்டை மாடியில் ஒரு சூரிய உதயம் பார்த்தேன். மனதை உடைக்கும் சோகம். சம்பத் மலை உச்சியில் ஒரு உதயம் பார்த்து விட்டு ஜே.ஜேஇடம் விவரிப்பது நினைவுக்கு வந்தது. சூரிய உதயம் பார்ப்பது மனதை உடைக்கும் என்றால் பார்க்காமல் இருப்பது எப்படி இருக்கும்?

ஜே.ஜே ஏதும் சொல்வதில்லை. வெறும் வாழ்வை கொஞ்சம் ரசனையோடு வாழ சொல்கிறான். அதில் தோற்று செத்து போகிறான். தான் வாழ்வது ஒரு ரசனையற்ற வாழ்வு என்பதை உணராமலேயே இறப்பது அதனினும் மேன்மையா என்ன?

Mayaanadhi (2017)

There is a moment in the movie which comes a little later into the film. Aparna (Aishwarya Lekshmi) and Maathan (Tovino Thomas) had sex aft...