Scipio: A NovelScipio: A Novel by Ross Leckie
My rating: 3 of 5 stars

I often wonder what is it about the Roman Republic that is so attractive that I keep coming back to it. Its probably that this is the first of the many experiments in Republicanism which has left extensive records from the times of its birth till the fall. Probably, the next one that comes close to it is the French republic (Numbers 1 till 4) that comes in the Eighteenth century.

More than anything, it is that the history of the Roman republic repeats itself over the past thousands of years - in the words of Marx "first as tragedy and then as a farce". It is incredible that so much of what has happened 2000 years back keep repeating itself - only with different actors. However, that is for another day.

I picked up "Scipio" in a used book shop. I couldn't resist the fact that the book is about the period when the Republic was at its zenith and that it is the story of that irresistible military genius Scipio Africanus. There is just not enough books about him.

The book is a fictional account of the life of Scipio from about the time Hannibal starts his invasion of Italy till he is beaten decisively by Scipio at the Battle of Zama. However, the book focuses more on Scipio - the man than the famed Scipio Africanus.

The tomb of Scipio's is something I've read about and have always wondered about the family which called itself the 'Staff of Rome' and the role they had in the continuance of the Republic. Scipio Africanus - hailing from that family which has served Rome already for more than 300 years and the most famous of Scipio's - juxtaposes his life with the other most famous general of his age - Hannibal Barca.

The book is part of a trilogy but the book can be read independently without worrying about the backstory. While the book covers a lot of history - from the times of Scipio A's father - it also glosses over a lot of details and misses out on a lot of personal narrative of Scipio.

The book feels incomplete because of this - there is no reference to the marriage of Scipio for example. How can such a thing be completely skipped over is beyond me. In fact, Scipio marries the daughter of Paullus who dies at the Cannae. While the lost battle - Hannibal's biggest victory in Italy - is described in some detail, the aftermath is covered with haste.

That is not what makes the book bad though. It is the fact that it does not do justice to Scipio - either as a history or as a fictional account - is what does it. I kept waiting for something interesting to happen - till the book ended. A lot of war and atrocities happen and explained in detail as well but there is a lack of substance in all that which stops you from caring for anyone in the story - including Scipio.

Cato comes out as a bad villain and has no role to play other than showing up in letters and as some bad guy whose intentions remain unclear till the end. While the history explains it for those interested in it, there is no clarity for those reading it as fiction.

When I started, I was thinking of reading the trilogy in complete but am not sure now. I might still read the first one 'Hannibal' - just because of the fact that he has always fascinated me. However, I am more inclined to read the real history and be done with it.

வெண்ணிற இரவுகளும் வேட்டைக்காரனும்

சென்ற வாரம் மும்பை விமான நிலையத்தில் நேரத்தை கடத்திய போது செக்காவின்வேட்டைக்காரன்’ (The Huntsman) சிறுகதை வாசிக்க தோன்றியது. கடைசியாக எப்பொழுது வாசித்தேன் என்று நினைவில்லை. இணையம் தான் எவ்வளவு உன்னதமானது
செக்காவ் இக்கதையை குளியலறையில் எழுதியதாக கேள்விபட்டிருக்கிறேன். அது எவ்வளவு உண்மை என்று தெரியாது. அது கொஞ்சம் மிகையாகவே தெரிகிறது.

'வேட்டைகாரன்' கதை எளிதானது. எளிதான கதைகளே மிக அரிதாக எழுதப்படுகின்றன. இகோர் ஒரு வேட்டைக்காரன். வேட்டைக்கு வந்த இடத்தில அவனது 12 வருட மனைவியை சந்திக்கிறான். 12 வருடத்தில் அவன் சில முறையே அவளை பார்த்திருக்கிறான். பொருந்தாத அந்த மணத்தில் அவனுக்கு நாட்டமில்லை. அவர்களின் சந்திப்பு, அவள் கெஞ்சல்களிலும், அவனது மறுதலிப்புகளுமாக கழிகிறது. அவன் இன்னொரு பெண்ணுடன் இருப்பதை கேட்டுக் கொள்கிறாள். அவன் பிரிந்து செல்கிறான். அவள் அவன் செல்வதை பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறாள்.

தாஸ்தாவ்ஸ்க்கியின் 'வெண்ணிற இரவுகள் (White Nights)' மனதிற்கு பிரியமான கதைகளில் ஒன்று. இதுவும் ஒரு எளிதான கதைதான். கதையின் நாயகன் ஒரு நாள் இரவில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பேர்க் நகரில் ஒரு பாலத்தில் நஷ்ட்டங்காவை சந்திக்கிறார். அவள் ஒரு வருடம் கழித்து அந்த பாலத்தில் சந்திப்போம் என்று சொன்ன காதலனை காணாமல் அழுது கொண்டிருக்கிறாள். அடுத்த 4 இரவுகள் அவர்கள் இருவரும் அதே பாலத்தில் காத்திருக்கிறார்கள். அவன் அவள் மீது காதல் கொள்கிறான். நான்காவது நாள் இரவில் திரும்பும் போது அவனது காதலை சொல்கிறான். அதே நேரத்தில் அவளது காதலன் வருகிறான். நஷ்ட்டங்கா அவனுடன் சென்று விடுகிறாள்.

இரண்டு கதைகளும் காட்டுவது காதலின் ஒரு குறுக்கு வெட்டு தோற்றத்தை. ஒரு தலை காதலின் துயரம் இரண்டிலும் வெளிப்படுகிறது. 'வேட்டைக்காரணின் மனைவிக்கு அவன் வீட்டிற்கு வருவதால் அவளுக்கு ஊருக்குள் கிடைக்கும் சிறு மரியாதை, அவன் வேறு ஒருவளுடன் இருப்பதை அறிந்து கொள்ள அவள் கேட்கும் கேள்விகள், இறுதியில் அவன் பிரிந்து செல்லும் போது அவன் தொப்பி மறையும் வரை அவள் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

சந்திப்புகள் எல்லாம் பிரிவில் தானே முடிகின்றன? அதுவும் ஒருவர் மட்டுமே துயருறும் பிரிவுகள் எவ்வளவு கடினமானவை.

நஷ்ட்டங்காவின் பிரிவும் அவ்வாறே நிகழ்கிறது. அவள் நாயகனை காதலித்தாளா என்பது ஒரு சிறு மர்மமாகவே இருக்கிறது.  அவனோ தொடங்கும் முன்னே தோல்வியுற்ற காதலுடன் தன தனிமையான வாழ்வை தொடருகிறான்.

பெலகயாவோ - இகோரின் மனைவி - காதலற்ற திருமணத்தில் கணவனை காதலிப்பவள். அவனை விட்டு விலகவும் முடியாமல், கிராமத்தில் தனியே வாழ்பவள் என இருக்கும் பெயரின் பின் ஒரு மரியாதைக்காக அவனின் வருகையை எதிர்பார்த்து ஏமாறுகிறாள். 

இரு கதைகளும் காட்டும் காதலின் ஒரு வெட்டு தோற்றம் சோகமானதாக தெரியலாம். ஆனால் வெள்ளை இரவுகளின் இறுதியில் அதன் நாயகன் சொல்வது போல் 'காதல் என்பது ஒரு கணத்தின் மகிழ்வே..ஒரு முழு வாழ்க்கைக்கும் இந்த ஒரு கணம் போதுமா?'

A ride along Cauvery - From the Lower to the Upper Anaicut

The southern road from Gangai Konda Cholapuram crosses the Kollidam river at a place called Anaikarai. The bridge here is not actually a bridge but is a dam - referred as Keelanai or the Lower Anaicut. Built by the legendary Sir Arthur Cotton - Keelanai is the last of the dams along the Kollidam/Cauvery river basin area. After here, the river runs freely till it reaches the sea.

The challenges of building a dam in the plains - where the land does not support a large reservoir of water naturally can be seen here. The Lower Anaicut - which is suppose to be a replica of the Kallanai or the Upper Anaicut, lies almost at the ground level with tall, narrow structure which can support only one lane of traffic. Since there was water coming into the dam there were crowds along watching the water.

The northern road along the Kollidam hugs the river more closely but is bad. The southern road is a state highway which goes directly into Kumbakonam and has a bypass which goes close to the river bunds all along and the road goes into Trichy almost in parallel to the river and through Kallanai. This is the road we chose to follow. The road is a narrow one-lane road with moderate traffic but is usually pleasant to drive on.

As we negotiated the traffic in the Lower Anaicut - which is built across a narrow island, it was close to noon and we still wanted to reach Trichy for the lunch. Hence the number of breaks we can take need to be smaller.
The road from Kudanthai to Trichy is about 100Kms and passes a lot of places of significant temples and the day was Aadi Ammavasai and so there were crowds in all the temple towns.

The river (and the road) travels pretty much in a straight line from Trichy till the Lower Anaicut area where it fans out into multiple branches creating the river basin. I've traversed this interesting landscape multiple times - mostly in mofussil buses and in car. It still amazes me to see the fertility of the land when the river is in spate.

The road from Lower Anaicut to Trichy is one of the thickly populated areas in the state and is full of villages, temples and people. Crossing the Thirupananthal Aadheenam, the road goes till Kumbakonam and the bypass climbs north to traverse between the Kollidam and Cauvery on both sides. In addition a numerous canals and tributaries flow around and the entire area looks to be in the middle of a water park.

The next major town along the way is Thiruvaiyaaru and the iconic Iyarappar temple. Reaching there, I was thinking of taking the road across the river again to Thirumaanur to go to the Thirumazhapadi temple on the northern bank of the river. The vista point across the temple has a beautiful view of the Kollidam river bending across. 

 In the interest of time - and the fact that the complete traffic breakdown of Thiruvaiyaaru town due to the crowds in the temple area for the ammavasai (New moon) festival had me keep to the original plan.
That decision was soon tested as the entire single lane traffic ground to a halt once we crossed the town due to an accident. The river is on one side and the village on the other with two lanes of traffic leaving no space to negotiate any alternate road. It took a while for someone to find the village bus stop which had a small area for stopping buses and then the drive became agonizingly slow with the stop and go traffic along that one lane. 

We took another break at a river bund to watch the river and a few guys who were frolicking there along with a few with a fishing rod. We decided not to get into the water as it looked ferocious and really huge.

The weather was getting better with a lot of clouds and it started drizzling as the Grand Upper Anaicut and so the drive was getting better. 

 The Grand Anaicut was full with water and hence the crowd was huge as well. The road itself takes you into the dam and so there is no option to avoid the traffic here. The dam was brimming with water (the dam was opened on Aug 18)  and crowd. 
As in the lower anaicut, the traffic on the dam was heavy and had to be negotiated slow. As the drive along was coming to an end, we were trying to decide whether to go to Srirangam or continue with the drive to Srivilliputhur. Decided to go visit Andal and skip Raja mannar for the time being.

A ride along Cauvery - Gangai konda Cholapuram

Gangai Konda Cholapuram - the capital of the later Cholas from the times of Rajendra Chola always seems like an afterthought. There were two other places which acted as capital of their ever increasing kingdom and the need for a newer one seemed rather forced. Palaiyaarai - the oldest capital and the large metropolis of Tanjavur in the later times seemed adequate.

Added to that, the large Brahadiswara temple - an almost replica of the one built by his father in Tanjavur - make the idea looks like a kid wanting to one-up his father and try to grow out of his shadow.
Gangai Konda Cholapuram lies in the middle of the path from Veeranam to the shores of Kollidam nearer to another great lake from the times of the Cholas - Ponneri. We decided to skip the trip to Ponneri as it lies away from the road we wanted to take.

So it was to the Brahadiswara temple in Gangai Konda Cholapuram. As always, ASI has done a mixed job of maintaining the temple. While the access and the surroundings have been cleaned up, the temple structure itself is being maintained only nominally and it is sad to see the sculptures and paintings wane away slowly. This being a functional temple adds to the complexity of the maintenance.
The temple itself is smaller than the one at Tanjavur but the similarity in look and build is remarkably similar. Though this temple is considered done during the peak of the Chola architecture period, Thaarasuram and Thribuvanam temples are superior - at least, that is my opinion.

That statement - does not take away any of the glory of the Chola sculptures in this temple. They are more stylish, the postures are amazingly brilliant and most have the color of the original paints on them as well - that is, wherever ASI has not tried to 'restore' the sculptures.

The Shiva panel above is an amazing posture - by the way, in the Chola period and the Pallavas before that, had a way of depicting Shiva in a very 'cool' way. The Pitchadanar panel in the Kailasanatha temple is one example. Similarly, the above panel shows Shiva in a casual way - with an elegance unmatched by anything. It is easy to get rapturous looking at such. The original vegetable dye paint and the motifs can still be seen - and makes it easier to imagine the glorious way this panel would've looked when Rajendra came to the temple.

The amount of inscriptions in any Chola temple is high and especially in important temples such as this, the entire outer and inner stones are filled with inscriptions. So I took it to myself to teach Vanathy a little to read the inscriptions - the voice of the people from hundreds of years back - and it was incredible to see her pick it up faster.

Reading Inscriptions
One of the things I was looking forward to was to see the state of the original paints in the outer prahara of the temple. These can be located a little above the ground level sculptures just on the base in which the Gopuram raises. They cannot be touched easily and so are more protected. And I was glad that most of which - though had the wear of time, can still be seen without trouble.
The panels on the side
What makes the whole set of panels unique is the amazing style achieved in them. Like I mentioned, Shiva looks beautiful in a series of sculptures around the temple and each of these need a lot of time to study and wonder. The second stage of the gopura in the picture above has another set of panels housed cleverly inside which helped retain a lot of the original mural paintings and colors.
Shiva Pacifying Parvati

Can you see the colors of the murals?
The other interesting panel is the Adalvallan - the ubiquitous Nataraja of the Cholas. I was not sure whether I noted this panel in any of the other Chola temples I've been to but this one was very easy to identify and looked at in amazement.
Like every other Chola temple, it will take a book to talk about every panel, every gana in the temple panels. I've not even started on the huge Dwarapalakas or the Yali-shaped underground pathway or the ruined mandapas around the temple or the panels above the two rows I've been writing about or those amazing bunch of parrots nesting in the gopuras - flying in formation and contrasting beautifully against the brownish stones.
Spot the Parrot

Since our primary motive was to hit the road along the river and the Sun was moving over head - though the weather was amazingly beautiful - we started our journey to Trichy - planning to stop at river bunds where possible and crossing Kallanai to enter Trichy towards the end of it.

நடந்தாய் வாழி காவேரி! - வீராணம் ஏரி

சிட்டியும் தி.ஜாவும் 1960களின் இறுதியில் சில மாதங்களுக்கு காவேரியின் தீரங்களில் அலைந்து திரிந்து எழுதிய பயண கட்டுரைகளின் தொகுப்பே 'நடந்தாய் வாழி காவேரி!'. அது போன்று பல மாதங்களை செலவிட முடியாதெனினும் காவேரி கரைகளில் பயணிப்பது என்பது ஒரு மயக்கம். அது சொல்லவியலாதது.

இந்த வருடம் மழை நீர் பெருகி அணைகள் நிரம்பி , காவேரி எங்கும் நீர்மயம் என்று படித்த போது எப்படியேனும் ஒருமுறை சென்று பார்த்து விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

ஆகஸ்ட் 11 காலை 5மணிக்கு கிளம்பினோம். அன்று சாயந்திரம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் ஆண்டாளை பார்க்க வேண்டி இருந்ததால் காவேரியை பார்த்து விட்டு அங்கு செல்ல வேண்டி இருந்தது.

நெய்வேலி அருகே காலை உணவு அருந்திவிட்டு வீராணம் நோக்கி விரைந்தோம். பொன்னியின் செல்வன் ஆரம்பிக்கும் வீராணம் ஏரிக்கரையில் வந்தியத்தேவன் குதிரையில் மெதுவாக வரும் காட்சி நினைவுக்கு வந்ததில் எந்த
ஆச்சர்யமும் இல்லை. வந்தியத்தேவனின் பாதையில் ஏற்கனவே பயணித்து விட்டதால் இம்முறை காவேரியின் பாதை மட்டுமே நினைவில் இருந்தது.

வீராணம் ஏரி - கடல் போல் விரிந்து கிடந்தது. சோழ நாட்டு பொறியியல் சாதனையாக வீராணமும் அதில் இருந்து பிரிவுற்று செல்லும் பல வாய்க்கால்களும் இன்றும் சான்றாய் இருக்கின்றன.

வீராணம் நீரால் நிறைந்து பரந்து விரிந்து காட்சி அளித்தது. மறு கரை தெரியாது அலை அடித்துக் கொண்டிருந்தது  விதமான மன எழுச்சியை கொடுத்தது. உலகின் பல பெரிய நீர் நிரம்பிய ஏரிகளை கண்டிருக்கிறேன். சில முறை மிச்சிகன் ஏரியின் கரையிலோ வேறு சில இடங்களில் மட்டுமே இந்த மாதிரியான ஒரு உணர்வை பெற முடிகிறது. எனினும் இது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நீர் மேலாண்மை ஏரி என்பது இன்னமும் மகிழ்வாய் இருந்தது.

பனை மர கொடியோடு பெரும் திரை விரித்து பழுவூர் ராணி நந்தினியிடம் ஒரு கலத்தை அங்கே உருவகிப்பதில் எந்தவித தடையும் இல்லை. அத்துணை நீரின் முன் உணரும் மன அமைதி அலாதியானது.

நீரில் சில நேரம் நின்றுவிட்டு அங்கிருந்து அடுத்த இடத்திற்கு சென்றோம் - கங்கை கொண்ட சோழபுரம்.

A ride along Cauvery - Veeranam Eri

One of the definitive travelogues of modern Tamil is 'நடந்தாய் வாழி காவேரி! (And long you flow, Cauvery!). Written by Chitti and Thi. Janakiraman in the late 1960s, when I heard about it first about 20 years back, the book has fallen into the fate which envelops all literature in Tamil. It was out of print and was not available. I've to go through a lot of search - in the by-lanes of North Madras and in Triplicane and other places - to finally get hold of a copy of the book. And of course, it was worth all the time and energy spent on finding it.
The Ride along the shore
The interest in rivers - especially Cauvery - for me, starts from my school days when we visited Kallanai and Mukkombu on a day trip. Someone who grew up looking into the ever-dry Vaigai all his life, it was eye-popping to see Cauvery flowing covering both the banks in a quite and menacing way. And having read 'Silappathikaram' - I was trying to visualize Cauvery as a women swaying across the bridge that day.

So, it was with a lot of interest that I was watching the news about this year's spate of rainfall which has actually filled all the upper riparian dams in Karnataka and in Tamilnadu. And the news just kept getting better - with the filling of Kallanai and the water flowing into the Vadavaru filling Veeranam.
The Veeranam lake

It was then I decided that - while I cannot do a months long journey of Thi.Ja and Chitti - I will at least try to drive along the swelling waters of Cauvery. 

I've done this trip a multiple times over the past 10-12 years. The lands between Veeranam and Kodikarai and between Trichy and Nagapattinam were very familiar for me. I've driven across (that story here and here), taken passenger trains to slowly watch the villages go past by, taken local buses during tense strikes and all and climbed the hills to the temples there, spent hours in the lonely temples on the banks of a very empty Cauvery, read with a passion on the history of the area multiple times and have always felt a connection to the place with Cauvery as the anchor for that affection.
The Princess and the Prince

Since I wanted to reach Srivilliputhur that evening to go to see Andal - a visit I planned for Aadi Pooram (Aug 13) but have to pre-pone it as my further travel plans did not accommodate the same - I decided to do this with an early start.

I've always seen the Veeranam lake when it was empty. So, on that Aug 11th morning, when we started, I really had no idea how big its gonna be. We started early and the kids promptly went to sleep and the drive was pretty uneventful and fast till we hit the bumps entering the Banruti/Neyveli road. The only thing I can say about the road is that it remains the same for the past 10-12 years. 
Trying to capture a Panorama
It was Aadi Ammavasai that day and as the water birds started appearing around, every temple along the way had some kind of a festival going on with people walking, riding the tempos in their finest. It was pretty exciting to watch all that. 

I was telling kids the story of Vanthiyathevan - unavoidable being so near to Veeranam lake - where the entire story of 'Ponniyin Selvan' starts on a similar Aadi perukku day with Vanthiyathevan riding his horse along the shores of the vast lake. It even crossed my mind that I am a modern-day Vanthiyathevan riding my car along the shore-road of the lake. (Yea, sure, I am that crazy).

 While I cannot say how much the kids liked the story, they really felt awe-struck looking at the massive lake. We stopped at the Lake view point - with a little Amman temple having its share of the festivities going on - and started walking along the lake. 

The modern Vanthiyathevan and his horse
The lake was massive, full of water with boats bobbing around. I've seen the Great Lakes and stood on the shores of some of the large lakes of the world - but never felt the same as it was to stand on the shores of one of the fantastic feat of engineering - man-made by an emperor from distant times - which has stood the tests of time and still can make you feel awe.

I was telling the kids the view of that other Aadi Perukku day - when the sails of the Paluvoor come along the lake - carrying the most complex heroine of Kalki, Nandhini. I was telling Vanathy - of that princess of Kodumbalur, her namesake - meeting Arulmozhi somewhere along the shores of a canal from the lake. It was exhilarating.

We got into one of the numerous 'Padithurai's along the lake and starting wetting our feet. There were very few people in the water - it was deep sharply at that point and watched the different water birds that were flying past. There were check dams opening into different canals around - though they were all closed that day - which was pretty interesting of engineering to explain to the kids.

After spending what seemed an inadequate amount to time to justify seeing that beautiful lake, we started our real journey along the Cauvery - next stop being at that erstwhile capital of the Cholas - Gangai konda Cholapuram.     

பொன்கொன்றை பூக்க வந்த பேய்மழை

பொன்கொன்றை பூக்க வந்த பேய்மழைபொன்கொன்றை பூக்க வந்த பேய்மழை
My rating: 5 of 5 stars

"பொழுதுகளோடு நான் புரிந்த
யுத்தங்களை எல்லாம் முடித்துவிட்டு
உன்னருகே வந்தேன்"
என்ற தேவதேவன் வார்த்தைக்கு ஏற்ப பொழுதுகளோடு யுத்தம் புரியும் வாழ்வில் காதல் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு விட்டது. சமயவேல் முன்னுரையில் சொல்வது போல் காதல் கவிதைகள் எழுதுவது அருகிவிட்டது.

எனக்கும் ஒரு சிலரை தவிர தொடர்ச்சியாக காதல் கவிதைகள் (மட்டுமே) எழுதுபவர்கள் இப்போது இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. அப்படி எழுதுபவர்களும் 'கிழக்கே சூரியன் உதித்தது - நீ வந்தாய்' என அபத்த களஞ்சியங்களாகவே இருக்கின்றனர்.

எனவே, ஸ்ரீவள்ளி முகநூலில் தொடர்ச்சியாக காதல் கவிதைகளை பதிப்பித்த போது அது ஒரு விதத்தில் மாறுதலாக இருந்தது. காதலில் இருக்கும் கணம் அபூர்வமானது. அந்த கணத்தை வார்த்தைகளில் வடிப்பது என்பது இன்னமும் அரிது. அதற்க்கு அந்த கணத்தை உணரும் மனமும் , அதை வெளியுறுத்தும் வார்த்தை பிரயோகமும் அவசியம். இவை இரண்டுமே ஸ்ரீவள்ளிக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

"பொன்னென மலர்ந்த கொன்றை மணிஎனத்
தேம்படு காயா மலர்ந்த தோன்றியொடு
நன்னலம் எய்தினை புறவே!"
என்ற ஐங்குறுநூற்றின் வார்த்தைகளில் உருவான தலைப்பே இந்த கவிதைகளின் நவீன பழமையை வெளிக்கொணர்கிறது.

"தன் உறுதிமொழியை அவளிடம்
நெஞ்சை பிளந்து அரிந்து வைக்காமல்
மொட்டவிழ்க்கத்தான் தெரியுமா"

என்கிறது இந்த தொகுப்பின் பெயர் கொண்ட கவிதை. இந்த சொற்சிக்கனம்தான் காதலில் இருத்தல். எதையும் நிரூபிக்காமல் இருப்பது. இது காதலின் உறுதி உள்ளபொழுதே இருக்கும். இந்த தொகுப்பின் கவிதைகளும் அதன் இருப்பை கேள்வியுறுத்தாது காதலை கொண்டாடுகின்றன.
Love and Pain - Edvard Munch

இந்த கவிதைகளில் சிலவற்றை முகநூலில் வாசிக்கும் போதே அவற்றின் சங்கத்தமிழ் கவிதைகளின் தொடர்ச்சி - உவமைகள், மொழி , பகுப்புகள் - என பலவும் நினைவுறுத்திக்கொண்டே இருந்தன. அதனாலோ என்னவோ ஒவ்வொரு கவிதை வாசிக்கும் போதும் அதன் திணை என்னவாக இருக்கும் என்றும் இதன் போல் வேறு கவிதை இருக்கிறதா என்றும் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது.

அன்னங்களும், நாரைகளும் தூது சென்ற சங்ககாதல் இப்போது அணில்களும் , சங்கிலியில் கட்டப்பட்ட குரங்குகளிடமும் உதவி கேட்கிறது. சங்கப்பாடல்களின் சித்திரங்கள் சிதைந்து நவீனத்தின் ஆன்மாக்களற்ற உலகம் முன்வருகிறது.

"மலையில்லாத பச்சையில்லாத
குருகில்லாத மீனில்லாத
நீ வாகனத்தை செலுத்தும்போது
என்னை நினைக்க
என்னதான் இருக்கிறது நினைக்க"

என்பதில் காதலின் வழமையான விஷயங்கள் வெற்றிடமாக்கப்பட்டு நினைக்கப்படுதல் என்பதே அருகுகிறது. நினைவை தூண்டும் எந்த காரணியும் இல்லாமல் காதல் எனபது மட்டுமேயான உண்மையின் முன் இந்த கவிதைகள் வாசிக்க படுகின்றன.

அதுவே அடுத்த முரணை முன் கொணர்கிறது. காதல் என்பதை ஒரு விதத்தில் யதார்த்தத்தின் நேரெதிராய் நம் சமுகம் நிறுத்திவிட்டது. சங்கம் காட்டும் காதல் வயப்படும் சமூகத்தின் இந்த முரணே யோசிக்கத்தக்கது. காதல் மட்டுமே யதார்த்தமான உலகில் ஏனைய நெறிகளே யதார்த்தத்தின் முரணாய் நிற்கின்றன.

காதலின் காமத்தை உணர்த்தும் வரிகளில் ஸ்ரீவள்ளியின் தீவிரம் வெளிப்படுகிறது. 2 அல்லது 3 கவிதைகள் மட்டுமே ஆனாலும் ஒரு ஆழ்ந்த அனுபவத்தை இக்கவிதைகள் கொடுக்கின்றன.
"உன் உதடுகள் என் மருதாணியில் கூட்டிய அடர் சிவப்பு"
என்று செல்லும் 'என்னோடுதான் இருக்கிறாய்' களைத்து, களித்து , திளைத்து இவ்வாறு முடிகிறது.

"காதலின் எல்லா சந்தேகங்களும்
ஓர் இரவாவது
உறங்க செல்லட்டும்."
மனமொத்த காமம் காதலின் சந்தேகங்களை தற்காலிகமாக தள்ளி வைக்கிறது.

ஸ்ரீவள்ளியின் கவிதைகள் ஒவ்வொருவரின் வாசிப்பிலும் அவரின் அனுபவங்களின் வெளியீடாக மாறுவது இயல்பே. காதல் பெரும்பாலான நேரங்களில் அன்பை இறைஞ்சுதல் என்பதாகவே இருக்கிறது. இந்த இறைஞ்சுதல் நிராகரிக்க படும்போது மனம் ஸ்ரீவள்ளியின் வரிகளில்

"பிளாஸ்டிக் உரையைக் கவ்வியபடி
சக்கரங்களிலிருந்து தப்பித் திரியும் நாயாக
உன் நினைவை பற்றி அலையும்"

ஸ்ரீவள்ளியின் கவிதைகள் காதலை கொண்டாட்டமாக அன்றி அன்பின் நிமித்தம் கொள்ளப்படும் சுய வதையாகவே பார்க்கிறது. பெரும்பாலான கவிதைகள் அன்பின் நிராகரிப்பில் ஏங்கும் மனதின் வெளிப்பாடாகவே இருக்கிறது.

இருப்பினும் காதல் வேண்டும் மனம்

"முடியாத அன்பின் நித்ய நேரத்திக்கடன்"
என இடையறாது காதல் கொள்கிறது. இதுவே இப்புத்தகம் முழுவதுமான ஸ்ரீவள்ளியின் குரல்.


Scipio: A Novel by Ross Leckie My rating: 3 of 5 stars I often wonder what is it about the Roman Republic that is so attractive that I ...