Another city, Another museum-2

The CSMVS - previously called the Prince of Wales museum, was impressive looking and was absolutely looking forward to visiting it. However, I reached it a little earlier than planned and it was not even open. So waited alongside a few others at the gate till the official opening time arrived.
CSMVS
Reading in the web, I was looking forward to seeing the artifacts from Harappa and the rest of the Indus valley civilization. There were a couple of other surprises made the day very fulfilling.

On entering, the first thing I noticed is this grandfather clock with Tamil numerals. I mean, it was a pleasant surprise. However, other than the fact that it was from the Tata collection, there is nothing on who owned it and how it happened to have Tamil numerals.

The entire sculpture gallery in the ground floor was interesting to go through and while the usual Chola bronzes (replicas) and the architecture of South India was there, I was fascinated by the Gandhara-style heads - most of them the Buddhist site of Mirpur Khas (currently in Pakistan). These heads have a sense of modernity to it - very much influenced by the Greek culture of that area and very difficult to get rid of the face once you've seen it.
Walking through the usual periods of Indian sculptures, the surprise was finding an Asokan edict in display. This is first Asokan edict I've seen (though I've seen the Iron pillar, I never looked for the edict at that time!) - so it was great fun to read Asoka commanding as 'Devanampiyadasi' and comparing the letters of the Asokan brahmi to locate the same. That alone was worth the entire visit.

After going through a somewhat strange exhibit on the wall sculptures from Assyria, it was a little disappointing to see the displays on Harappan civilization. Most of the ones are replicas and I was so looking forward to seeing some of those incredible seals and all I could see were replicas. That was disappointing.

The first floor exhibits were more sculptures, arms and armaments, textiles and a special exhibition on the peoples of India in 19th century - which were alright. However there were two sculptures which basically were lovely and difficult to take the eyes off.
The first one is this Ivory carving from the 'Krishna' exhibits. This is Krishna taking a thorn from Radha's feet. This is a more recent one but was exquisite and Krishna was looking full of love and sincerity while Radha seems a little embarrassed.
This one is in porcelain and I've never seen a sculpture or in any other form a  representation of Ram and Sita like this. Sita is all at ease and is casually looking at Ram - who looks a little bewildered at this show of playfulness and love from Sita. Such a beautiful piece of work - more surprised that this was made in Germany.
The highlight of the museum was the second floor collections of art from Sir Ratan Tata and Sir Dorab Tata - both these galleries were absolutely fabulous to spend time on.
It was a little surprising to see the Lincoln there - but was intrigued and fascinated by the family portraits of the Tatas. The ladies are stylish and captivating.

And why is she looking sad?
That ended the visit and the walk back to the station was equally rewarding re-looking at the buildings and deciding to come back again to see all that I've missed.

Another city, Another Museum - 1

Though I've been to Mumbai many a times, most of the visits are like Monday morning flights and Friday evening returns. So never had a chance to properly visit the city.

So when I got a Sunday in between during this visit, decided to go out to the one place I visit everywhere - the signature museum of the city - CSMVS - previously the Prince of Wales museum of Western India.

So took the train to CSMT and as the museum was only 2 kilometers from there - decided to walk. That was probably the best decision today.

The Dadabhai Naoroji Road which connects the CSMT with the CSMVS, is like the heritage district of Mumbai. The road itself is a landmark and is filled with heritage structures from the Company period all along.

However the road is blocked in many places due to the ongoing Metro line work to Colaba and so was forced to take many a by-lanes and alleys around it. And found a few gems in those little alleys.
Found a little Parsi Fire temple in one such alley. It was looking very enticing, however the board outside warned that 'Non-Parsis are not allowed' and that was a disappointment. I would've loved to get in to explore.

A little far from there, is one of the oldest churches in India - The St. Thomas's Cathedral. Built as an Anglican church, now it serves as a protestant church. Although I went inside, I didnt take any pictures as the mass was happening being a Sunday.
What I was looking for as the first stopover was the Flora Fountain. Named after the Roman goddess Flora, the fountain was built at a junction of roads and is considered the heart of Mumbai or the Piccadilly circus of Mumbai. Today, it lies in an island of building construction materials and I have to do some acrobatics to get a decent picture.
 

Next to the Flora Fountain, is a memorial to the martyrs of the Maharashtra agitation - which I've not heard of - called the Hutatma chowk memorial.
The entire area from CSMT till the Wellington fountain is called the Kala Ghoda art district - so, the next assignment was to find this Kala Ghoda (Black Horse). Named for a black horse of a Prince of Wales statue which used to stand in this road and disappeared for some reason - I could not understand whether it disappeared mysteriously or removed. So instead of that, now stands a Kala Ghoda around the same place without the rider calling itself the 'Spirit of Kala Ghoda' .
Across the 'Spirit of Kala Ghoda' is the famous David Sasoon Library flanked by the Elphistone college. I've heard of the David Sasoon library and its collections but have to postpone the visit to some unknown day in the future as it was not in the plan for the day.
One of the joys of walking in this road is the beautiful heritage buildings all around, in Gothic and Colonial style and it is difficult also to miss the beautiful Parsi touches in almost all the buildings - a testament to the contribution of the Pharisee community in the growth of the city.

Crossing the David Sasoon library, comes the Jehangir art gallery - another place I have to postpone for another day - and next to that lies the CSMVS.

அருகர்களின் பாதை

அருகர்களின் பாதைஅருகர்களின் பாதை

ஜெயமோகன் புத்தகங்களுக்கு விமர்சனம் எழுதுவது மாதிரியான சிக்கல் வேறில்லை.

'அருகர்களின் பாதை' இந்திய சமண வழித்தடங்களை தேடிய பயணம். பயணக்கட்டுரை ஆயிற்றே என்று வாங்கினேன். ஒன்று இரண்டு கட்டுரைகள் அவை எழுதப்படும் போது வாசித்திருந்தாலும் ஒரு புத்தகமாய் வாசிப்பது என்பது அலாதியானதுதான்.

ஆனால் ஜெயமோகன் வெறும் பயண கட்டுரை மட்டும் எழுதுவதில்லை - அதனுடன் அவரது பார்வையிலான வரலாற்றையும் எழுதி செல்கிறார். அதில் எதுவும் தரவு சரி பார்க்க பட்டதா இல்லை அவற்றின் ஆதார நூல்கள் எவை போன்ற எந்த வித தகவலும் கிடையாது. இணையத்தில் கட்டுரையாக வரும்போது இது சரியானதாக இருக்கலாம் - புத்தகமாக வரும் போது - தான் பேசும் வரலாற்றுக்கு - குறிப்பாக இந்திய 'இடது சாரி' வரலாற்று ஆய்வாளர்களை போகிற போக்கில் தவறு என்று சொல்லும் இடங்களில் மட்டுமாவது எங்கிருந்து இந்த வரலாற்று தகவல்களை அவர் பெறுகிறார் என்பதை தெரிவித்து இருக்கலாம்.

அத்தகைய தரவுகள் இல்லாமையால் அவரது எந்த வரலாற்று தகவல்களையும் ஒரு பிடி உப்புடன் எடுத்து கொள்வது நல்லது. எல்லா சமண மத கோயில்களின் இடிபாடுகளுக்கும் அலாவுதீன் கில்ஜியின் படையெடுப்பு காரணியாக இருக்கிறது. சமண கோயிலாக இருந்து இந்து கோயிலாக மாறியிருக்கும் இடங்களிலும் இதே விவரணை. இரு மதங்களுக்கும் இடையே இருந்த உறவின் அகல நீட்சிகளை நோக்காமல் ஒற்றை படையாய் இரண்டும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மதங்கள் போன்ற சிந்தனைகள் கொஞ்சம் அலுப்பூட்டுகின்றன. தத்துவங்களில் தமிழின் ஒரு முன்னோடி என்றிருக்கும் போது இந்த மேம்போக்கான போக்கு கொஞ்சம் வியப்படைய வைக்கிறது.

ஒரு பயண கட்டுரையாக இந்த பயணம் வியக்க வைக்கிறது. கிட்டத்தட்ட கர்நாடகாவில் இருந்து ராஜஸ்தான் வரையிலான முக்கியமான சமண கோயில்கள் எல்லாமும் இடம் பெற்றுள்ளது. இந்த பயணம் காரிலும் , சமண தர்மசாலைகளை நம்பியும் மட்டுமே என்பது இன்னுமொரு சிறப்பு. தினமும் கிட்டத்தட்ட 200-300 கிலோமீட்டர்கள் என கிட்டத்தட்ட 8000 கிலோமீட்டர்களுக்கும் மேலான பயணம். அவற்றின் அனுபவங்களே சில புத்தகங்கள் எழுத எதுவாக இருக்கும்.

இவற்றை விரித்து எழுதி இருந்தால் தமிழுக்கு ஒரு அருமையான பயண நூல் மட்டும் இன்றி இந்த கால நாட்களின் இந்த கோயில்களின் நிலை பற்றிய ஒரு அருமையான ஆவணமாக இருந்திருக்கும்.

இணையத்தில் படிக்க, இந்த மொத்த பயண கட்டுரைகளும் இங்கே தொகுக்க பட்டுள்ளன.

கங்காபுரம் - அ. வெண்ணிலா

தமிழில் வரலாற்று புதினம் எழுதுவதெற்கென்று ஒரு பாதை உண்டு. கல்கியால் ஆரம்பிக்கப்பட்டு , விக்ரமன், அகிலன், நா.பா, சாண்டில்யன் என ஒவ்வொருவரும் நூல் பிடித்தாற் போல் நடந்த பாதை. ஒரு நாயகன் - அவன் பயணம் - ஒரு இளவரசியின் காதல் - ஒரு வரலாற்று சம்பவத்தின் நடுவே நம் நாயகன் - பல திருப்பங்களுக்கு பின் கதை முடிவுறும்.

இந்த templateக்கு சுஜாதாவும் விலக்கல்ல - 'காந்தளூர் வசந்தகுமாரனின் கதை' வாசிக்கும் போது எப்போது கணேஷும் வசந்தும் வருவார்கள் என்று தோன்றாத நேரமே இல்லை. பல வருடங்களுக்கு முன் கணையாழியில் வந்த நகுபோலியன் எழுதிய 'மழநாட்டு மகுடம்' மட்டுமே இந்த template கதைகளை கேலி சித்திரமாய் ஆக்கியது. தமிழ் வரலாற்று புதினத்தில் இந்த அலுப்பூட்டும் கதைகளை எழுதுவதை யாரும் நிறுத்த போவதில்லை என்பதே ஆயாசமாய் இருந்தது.

'கங்காபுரம்' இந்த templateஐ உடைப்பதன் மூலம் ஒரு புது வகையான (உண்மையில் வெகு பழமையான) வரலாற்று புதினத்திற்கு வழி வகுக்கிறது. இது ஒன்றே இந்த புத்தகத்தை படிப்பதற்கு போதுமான காரணம்.

ராஜேந்திர சோழனின் கதை எப்போதும் ராஜ ராஜனின் கதையின் ஊடாகவே சொல்லப்பட்டு வருகிறது. சோழ நாட்டின் பெரும் அரசனாய் இருந்த போதும் தன தந்தையின் நிழலிலேயே இருக்க வேண்டிய நிலை அவனுக்கு. அ. வெண்ணிலா, ராஜேந்திர சோழனின் இந்த 'தனிமை'யை எழுதுகிறார்.

நம் அரசர்களின் கதை அவர்களின் காதல்களாலும், போர் வெற்றி தோல்விகளாலும் மட்டுமே சொல்லப் பட்டு வந்திருக்கிறது. புறநானூறு, அகநானூறு காலங்களில் இருந்தே இதுதான் நம் வரலாறு. இந்த காதல்களுக்கும் , போர்களுக்குமான இடைவெளியில் இந்த அரசர்கள் என்ன செய்தார்கள்? சோழர் காலத்திலேயே இதற்கான விரிவான விடை அவர்களின் கல்வெட்டுகளிலும், செப்பேடுகளிலும் கிடைக்கிறது. அவர்கள் எழுப்பிய கற்றளிகள், செய்த நிவந்தங்கள், ஆட்சி முறை, மக்கள் மன்றங்கள், நிலப்பிரிவுகளும் அதன் ஆட்சி அமைப்புகளும் என சோழர்கள் தங்கள் தினசரி நடவடிக்கைகளின் தடயங்களை விட்டு சென்றுள்ளனர்.

வெண்ணிலா இந்த தடயங்களை சேகரித்து அவற்றின் ஊடே கதையை நகர்த்துகிறார்.ஊர் சபைகள், தேவரடியார் வாழ்வு, ராஜ ராஜன் பிரம்மதேயம் மூலமாக நிலம் பார்ப்பனர்கள் கை  மாறுவது, இடக்கை - வலக்கை சாதி பிரிவுகள் ஆழமாதல் என பல சமூக மாற்றங்களையும் தொட்டு செல்கிறது கதை.
ராஜேந்திரன் காதல் செய்தாலும் , போர் செய்வதில்லை (இந்த கதையில்!). ராஜேந்திர சோழன் என்ற கட்டமைக்கப்பட்ட அரசனின் பிம்பத்தில் இருந்தும் ராஜேந்திர சோழனாகிய மனிதனை மீட்டெடுக்க முயல்கிறார் வெண்ணிலா.

தஞ்சை எப்போதும் தன தந்தையின் அடையாளமாகிவிட்டதால் தனக்கென்று ஒரு தலைநகரம் , பெரிய கோவிலின் மாற்றாய் இன்னுமொரு கோயில் பெருவுடையாருக்கு என்று ராஜராஜனின் நிழலில் இருந்து ஓடுவதே அவன் வாழ்வின் பிரதானமாகிறது. வீரமாதேவி - பரவை நங்கை என காதல்களுக்கு பஞ்சமில்லை எனினும் அவனின் ஐந்து மனைவியர் பற்றி ஏதுமில்லாதது கொஞ்சம் ஏமாற்றமே.ராபர்ட் கிரேவ்சின் க்ளாடியஸ் சரித்திர நாவல்களின் தன்மை கொஞ்சம் தெரிந்தாலும் , அவற்றின் விரிவு தன்மை இல்லாதது ஒரு குறையே.

ஒரு தமிழ் சரித்திர நாவலின் எந்த லட்சணமும் இன்றி ஒரு சுவாரசியமான கதையை சொல்லி இருப்பது நன்று.

A Series of Unfortunate Events (2019)

Finished watching all three seasons of the 'A Series of Unfortunate Events' in Netflix yesterday and started wondering about the so many unresolved questions that I've been trying to get some answers.

Good fiction (and good movies) don't try to answer all the questions. The open questions and the open interpretation of the story is what makes good fiction interesting and worth remembering. It is like everyone has their own story.

'A Series of Unfortunate Events' is the story of, well, A Series of Unfortunate Events that happened to the Baudelaire orphans - as they are referred in the story - over a course of , like Sunny says , three seasons. The narrator is Lemony Snicket (who is part of the story as well) and has that moribund voice of the man defeated while narrating it.

The story is about the Baudelaire children and the nefarious, if somewhat stupid, villain, Count Olaf. The children, Violet, Klaus and Sunny were orphaned when their mansion was burnt with their parents inside. The banker in custody of their fortune puts them through a series of guardians while Olaf try to get the custody himself so that he can get their money. Every episode of this fight brings more despair to the orphans while Olaf kind of wins every time.

That is not all. The story is also about the secret organization, VFD and the schism which split the organization into two - 'volunteers' and 'villains' - thus, the parade of guardians for the Baudelaire children were either one or the other and the Baudelaire parents were part of the VFD as well, adding layers of interesting back stories and mysteries to fill.

Only that the narrator chose to fill some and leave the rest as is. Like when it is revealed that one of the Baudelaire parents might've survived the fire, but that knot is never un-knotted and the book ends without revealing which one survived and how and whether they get to have a happily ever-after with their kids.

A series of 13 books - 'A Series of Unfortunate Events' - I watched the Netflix series instead of reading the book. Vanathy did the reading of all the books though. I may have to pick up on that sometime. 

'Well-made' is a loosely defined term and in this context, it means exactly what it means. The series has a Gothic-Noir look to the entire series with dull gray/black backgrounds with brighter colors all around. With the tale of Lemony Snicket unfolding in the background as well in a absolute melancholy tone, the making hits the right note for the whole story.

The actors chosen for the leading parts were all amazing - especially Neil Patrick Harris as Count Olaf nails the role and it is difficult to think of anyone beating him as Olaf. The kids playing Violet and Klaus were excellent but we became fans of that sharp-biting little girl, Sunny Baudelaire in an instant. I mean, how cute can a baby be?

Vanathy gave 2 stars to her review on the last book and said the book had so many open questions, it felt incomplete. The TV series ends in a similar note as well - you have some answers and there are more questions as well - but thats what makes the whole thing fascinating. There are multiple stories that can be spawned by Lemony Snicket or others.

Overall, a very well-made series of an very interesting book (I am yet to read!)

பிரபஞ்சன் - நினைவுகள்

பிரபஞ்சன் மறைவின் செய்தி இன்று மாலை கேட்ட பொழுது என் பதின்ம வயதின் ஒரு நினைவு உதிர்ந்துவிட்ட உணர்வு.

'வானம் வசப்படும்' தொடராய் வந்த பொழுது வாசித்தது நினைவுக்கு வந்தது.  பிரபஞ்சனா அல்லது பிரஞ்சு பாண்டிச்சேரியின் மீதான ஈர்ப்பா என்று புரியாத நிலையில் வாசித்த நாட்கள். சென்னை வந்து சேர்ந்த நாட்களில் பாண்டி ஈர்த்தத்திற்கு இதுவே காரணம்.

பிரபஞ்சனின் எழுத்துக்களில் இருக்கும் மென்மை கலந்த அன்பு மனத்திற்கு தந்த அமைதி விவரிக்க முடியாது. ஒவ்வொரு நாவலின் பெண் கதாபாத்திரங்களும் அன்பின் பிரதிகளாகவே இருந்தார்கள். அவரின் எழுத்தே அந்த அன்பின் ஊற்றாய் இருந்தது.

அந்த அன்பின் வழியே மட்டுமே அவர் பெண்களையும் பார்த்தார். அதனாலேயே அவரால் பெண்களின் நிலையை உணர்ந்து எழுத முடிந்தது. பெண்களை புனிதத்திற்கும் வேசித்தனத்திற்கும் இடையே ஊசலாடவிடும் கலாச்சாரத்தை விமர்சிக்க முடிந்தது.

"மனைவி என்பவள் இங்கு துணை இல்லை ; சரி சமம் இல்லை; மாறாக அடுப்பறை அரசி ; படுக்கை அறை பத்தினி.
நமது திருமணம் பெண்களை கொன்றொழித்துவிட்டது. "

குடித்துவிட்டு கழுத்தை நெறிக்கும் கணவன்களோடு இன்னமும் வாழ்ந்து  கொண்டிருக்கும் பெண்ணிற்கு புதிய அறம்  விதைக்க வேண்டும் என்று சொல்ல முடிந்தது.

'இன்பக்கேணி ' நெடு நாள் கழித்து வாசித்த ஒன்று. ஆயியின் அன்பின் கேணியாய் இருந்த அந்த கதை பின்னொரு நாளில் பாண்டிச்சேரியில் ஆயி மண்டபத்தை தேடி போய் பார்க்க வைத்தது.

'மரி என்கிற ஆட்டுக்குட்டி' கற்றுக் கொடுத்த மனித நேயம் , அன்பின் வீர்யம் எல்லாம் கொஞ்சம் மனிதத்தையும் கூடியவரை பிறரிடம் அன்பையும் செலுத்த கற்றுக்கொடுத்தது.

பிரபஞ்சனை பற்றி எழுத வேண்டுமெனில் அன்பை தவிர்க்க முடியாததே அவர் எழுத்து வாழ்வின் சாராம்சமாகும். பிறிதொருமுறை அவரின் எல்லா நாவல்களையும் வாசிக்க ஒரு காரணமாக அவரது மரணம் இருக்கும்.

The Buddha and the Sahibs

The Buddha and the SahibsThe Buddha and the Sahibs by Charles Allen
My rating: 5 of 5 stars

I am not a believer of a benevolent colonialism as per the likes of Niall Ferguson or John Keay. However I also do not believe in the pure evilness of the British colonial enterprises as well. Like everything I think there is a big grey area in between which defines this rule. There are positives and there are negatives.

Charles Allen has been a favorite author for telling the stories of the erstwhile Raj from the days of reading 'Ashoka'. He tries to walk this grey part of the history without being judgmental and that's what makes this book fascinating.

I've read the stories about James Prinsep, Alexander Cunningham, "Oriental" Jones and quite a few of the interesting individuals who came here to conquer and ended up uncovering a large portion of Indian history which was neglected and unknown for reasons which are not relevant here.

'Buddha and the Sahibs' tells the story of the re-discovery of Buddhism in India in the late 18th and 19th centuries and the people who did that. The book reads like a detective fiction and expertly puts together the pieces of the discovery.

The story of Buddhism is an inspiring one and above all, the story of the King 'Devanampiya Priyadasi' - the most humane of all kings ever ruled otherwise known as Ashoka is another that defies belief. And what is more amazing is the way the king was identified after the masterly deciphering of the Ashoka Brahmi script by James Prinsep. This is a story that can be read again and again.

More than my infatuation with Ashoka, the book introduces a host of characters who are unbelievable to start with and astoundingly curious and meticulous to the end. James Prinsep who started as the assay master in the Benaras Mint and ended up deciphering the Ashoka Brahmi and identifying the King Ashoka as the Devanampiya Priyadasi of the inscriptions and dying by his 40. Alexander Cunningham - in between his constant part in the frontier wars - manages to trace the entire travel route of Huan-Tsang and identify a host of lost cities and write a long series of books as well.

They may be the product of the imperial era and may have had their prejudices (which are common to that era) but like William Jones - who founded the Asiatic society and be a judge as well - are all driven by the scientific curiosity of the day and there is no just reason for not being thankful to them at all.

It is not just those who are named here, I actually went through a few volumes of the Journal of Asiatic Studies (JAS) published by the Asiatic society founded by Jones and most of those who wrote about the flora and fauna of the country or the ruins of some regions are all local tax collectors and soldiers with some regiments. It is a testament to their interest that they not only observed what was around them, they recorded them as well.

The discovery of Buddhism in the Indian main land by all these people and the discovery of the ruins and location of the holy sites makes for very interesting reading. Charles Allen goes through the steps and the way the entire story unfolded with exciting discoveries. The various events and the unlikely heroes (Hastings or Curzon, anyone?) and of course, M.K.Gandhi and Ambedkar make a cameo as well.

The one part that I find missing is the how Buddhism was obliterated in the country where it was born and how the holy sites were laid waste or taken over by the local Mahants (as in the case of the temple at Bodh Gaya). That is a story that gets mentioned in the passing - like the story of the discussion between the Lama and the Shankaracharya - but is not pursued. I thought that would've made the book more complete.

Overall, a very interesting book..

Another city, Another museum-2

The CSMVS - previously called the Prince of Wales museum, was impressive looking and was absolutely looking forward to visiting it. However...