40 books

One of the things I tried this year is to set a target for my reading and figure how I did. It sounded easy to do and the target of 40 books seemed a little low at first. What I learnt through the year to keep going is definitely worth writing about.

I buy a lot of books and read at will most of them. Comparatively the number of books that I've but not read is probably in the single digits. The reason being that I take my time to buy a book. I do not invest if I don't know for sure that I am not gonna read it. I try to do my research and make sure it falls within the ambit of my interests before deciding to buy it.

The problem with that is that I take a lot of time to finalize a book that I want to read. This complicated things a bit. If I've to read 40 books I've to average at least 3 every month and read 1 more at least for 4 months. Sounded easy but the time I took to start reading meant that I fall back on the target real fast.

I also read multiple books at a time. I start on more than 2-3 books and keep going based on the time I've. This meant that there are longer intervals before I can update on the progress and again it means I kept falling back on schedule.

One of the things I learnt long back when I was a kid is that if you don't like a book, there is no need to keep reading it. Just skip it and move on to something else. This also meant that the time spent reading the first 50 or 100 pages are not going to help in the challenge.

Last year I started on the e-books. I found it easier to carry and read during the wait times or during the breaks, lunch etc and helped a lot in achieving the aim. I bought a bigger, newer phone which helps in reading at a reasonable pace.

Some time in the middle of the year, I started on '1Q84' and despite its length, got mesmerized into reading it. I spent about 2 months of elapsed time to complete it and felt actually to re-read the same. Probably the best book I've read this year.

That is, if I can discount Flashman. Flashman has become one of my favorite heroes or is it villain?. Nothing gives joy than the Flashman books and I am keeping the 12th one unread for fear that that will mean that there will be no more Flashman to read.

So by the middle of the year, I was only 30% through the challenge and decided to spruce it up a bit. It just happened that I became member of the British council library again after a few years and that meant that I've a constant supply of books with a deadline to return them. The best thing that happened to me in the year. This accelerated the reading and the number of books kept tumbling down.

However, by November, I still had 3 more books to go with no hope of making it. Then the Chennai floods happened. It meant that I was stuck at home with no electricity, no phones, no computer.

It was a lesson in humility for me but overall I was able to complete 42 books for the year. Looking into 2016, I think may be I will try to increase the number of books...

உயிர்த்தேன்

உயிர்த்தேன் by T.Janakiraman
My rating: 3 of 5 stars

'உயிர்த்தேன்'. தி.ஜாவை படிப்பதற்கும் ஒரு நேரம் தேவைப்படுகிறது. சென்னை 4 நாட்களாக மழையின் வெள்ளத்தில் தத்தளித்த போது வீட்டில் மின்சாரம், கைபேசி எதுவும் இன்றி வெறும் மெழுகுவர்த்தி துணையுடனும், நிற்காமல் மழையை பார்த்து ஊழிக் கால மழை எல்லாம் நினைவில் வர இருந்த நாட்களில் ஒன்றில் ஒரு மெழுகுவர்த்தி துணையுடன் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

தி.ஜாவின் பலமே அவரது உரையாடல்கள்தான். இதுவும் அது போலவே உள்ளது. செங்கம்மாவின் கதையாகவே போகும் இந்த நாவல் தி.ஜாவின் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று அல்ல. நாவலின் கதாபாத்திரங்கள், குறிப்பாக செங்கம்மாவும் அனுசூயாவும் கொஞ்சமும் யதார்த்த தன்மை இல்லாமல் இருக்கிறது ஓரு காரணம். அது போலவே கதையின் பல நிகழ்வுகள் சற்று நாடகத்தன்மையுடன் இருப்பதுமே.

பூவராகன் பட்டணத்தில் இருந்து ஆறுகட்டி கிராமத்தில் பூர்வீக நிலங்களை பார்த்து கொள்ள வருகிறார். அவரின் கணக்க பிள்ளை கணேசன் மற்றும் அவரது மனைவி செங்கம்மா சமையல்காரியாக அவரின் வீட்டில் இருக்கின்றனர். ஆறுகட்டியில் பூவிற்கு முன்னர் மிராசாக இருந்த பழனி காரணம் தெரியாத வன்மம் பாராட்டுகிறான். என்ன நடக்கிறது என்பதே கதை.

தி.ஜா காட்டும் அந்த 60களின் உலகம் அதன் பல மாய்மாலங்களுடன் நம்மை மயக்குகிறது.அது ஒன்றே இந்த கதையை காப்பாற்றுகிறது எனலாம். அனுசூயா யார் அவளுக்கும் பூவிற்கும் எப்படி பழக்கம் போன்ற சிறு தகவல்கள் அங்கும் இங்குமாக இல்லாமல் இருப்பதால் அனுசூயாவே ஒரு ஆதர்ச பெண் கதாபாத்திரமாக கதையின் ஓட்டத்தில் ஒரு நெகிழ்ச்சியாக ஆகி விடுகிறாள்.

அந்த ஆதர்ச நிலையே கதையின் பலமும் பலவீனமும் எனலாம். அதுவே கதையுடன் ஒன்றமுடியாமல் செய்து விடுகிறது. ஆனாலும் தி.ஜாவின் சில உரையாடல்கள் புன்முறுவலை வரத்தான் செய்கின்றன.

"ரொம்ப ஜாக்ரதையாகதான் இருக்கிறேன். இந்த தேசத்திலேயே ஜாக்கிரதையாகத்தான் இருக்கணும். ' வயசு வந்த மகளா இருந்தா அதோட தனியா இருக்காதே'னு நீதி சாஸ்திரம் எழுதி வச்சிருக்கிற புண்ணிய தேசமாச்சே இது. ராவணன் சீதையைத் தூக்கிட்டு போறப்ப, சீதை ஒரு பக்க ஆபரணங்களெல்லாம் கழட்டி போட்டா, வானரங்க மத்தியில விழுந்தது அது. பின்னாலே, ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வந்தப்ப, லக்ஷ்மணன் சொன்னனாம் 'எனக்கு காது கை தெரியாது, மூக்கு நகை தெரியாது, கை நகை தெரியாது, கால் கொலுசுதான் தெரியும்'னு, கற்புக்கனல்,அருள் வீசுது முகம் - அதை பார்க்கவே கூசினானாம் இவன். அவ்வளவு சுத்தாத்மா! ராமாயணம் எழுதின மகானா இந்த அசிங்கத்தை எழுதுவான்! பின்னால் வந்த நாட்டமைகாரன் எவனோ அப்படி சாமர்த்தியமா செருகியிருக்கிறான். ஆகா ஆகா எப்பேர்ப்பட்டவன், எப்பேர்ப்பட்டவன்னு எத்தனை ஆடுங்க தலையாடிக்கிட்டே வருது அன்னியெ பிடிச்சு! சீதைய அசோக வனத்தில இருந்து பல்லக்கிலே ஏத்திக்கிட்டு வரப்ப, 'எல்லோரும் பாக்கட்டும், திரையை விலக்குங்கடா'ன்னு ராமப் பிரபு உலகத்துக்கு அந்த அருளைப் பளிச்சுன்னு திறந்து காமிச்சான். லக்ஷ்மணன் கால் நகைதான் தெரியும்னு சொன்னானாம். அத்தனை அயோக்கியனா அவனைப் பண்ணனும்னு தோணிச்சே பின்னால வந்த நாட்டமைக்காரங்களுக்கு! எப்பேர்பட்ட புண்ணிய பூமி! என்ன பண்பாடு "ப்ராய்ட்" எல்லாம் தோத்து போகணும். நான் ஜாக்கிரதையாத்தான் இருக்கேன். பயப்படாதே" .....
"என்ன இத்தனை ஆவேசம் வந்தது உனக்கு? ராமாயணத்து மடியிலேயே கை போட்டுட்டியே!"
"நான் போடலே, நாமெல்லாம் கெட்டு போயிடப்படாதுன்னு கண்ணில விளக்கெண்ணையைப் போட்டுக்கிட்டு கவலைப்பட்டு புதுசு புதுசா சேர்க்கராங்களே , அவங்களை சொன்னேன் சிங்கு"

இதை படிக்கும் போது இப்போது உயிரோடு இருந்திருந்தால் தி.ஜா என்ன பாடு பட்டிருப்பார் என்று தோன்றாமல் இல்லை.


View all my reviews

செம்பருத்தி

தொடர்ச்சியாக படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது வெயில் நாளின் உச்சி மேகமாய் எங்கிருந்தோ ஒரு புத்தகம் சட்டென்று நெஞ்சின் ஒரு கிளையில் ஊஞ்சல் கட்டிக் கொள்ளும். வெறும் கதையாக மட்டும் இல்லாமல் மனதின் உறைந்திருந்த உணர்வுகளின் நாதமாய் இன்னமும் மிச்சமிருக்கும் சில மெல்லிய உணர்வுகளை தொட்டெலுப்பிவிட்டு செல்லும்.

'மோக முள்' அது போன்றதொரு கதை. அதை படித்த வேகத்தில் 'அம்மா வந்தாள்', 'உயிர் தேன்' என வரிசையாக தி.ஜாவை தேடி படித்ததுண்டு. ஆனால் 'மோக முள்'ளின் வலியை பின் வந்த எதுவும் கொடுக்கவில்லை. அதே நினைவோடுதான் 'செம்பருத்தி'யை ஆரம்பித்தேன்.

1930-40களின்  தஞ்சை மாவட்ட கிராமம் ஆனாலும் மனிதர்கள் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா காலங்களிலும் அப்படியேதானே இருக்கிறார்கள். மூன்று சகோதரர்கள். கால ஓட்டத்தில் அவர்கள் வாழ்வின் மாற்றங்கள் என்றும் சொல்லலாம். ஒரு மனிதனின் வாழ்வின் காதல்களின் கதையாகவும் கொள்ளலாம். அனால் என்னை பொறுத்தவரை மனிதர்களின் வீழ்ச்சியும் எழுதலுமாகவே பார்க்க முடிந்தது.

சட்டநாதனின் 27, 42 மற்றும் 60 வயதினில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் மூன்று பாகங்களாக விரிகிறது. சட்டநாதனின் கதையாக தெரிந்தாலும் குஞ்சம்மாள், புவனா மற்றும் பெரிய அண்ணி என மூன்று பெண்களும் மட்டுமே கதையின் ஆணி வேராக நடத்துகிறார்கள். அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள், அந்த எதிர்பார்ப்புகள் கொண்டு வரும் ஏமாற்றங்கள் மட்டுமே கதையாக இருக்கிறது. ஒரு விதத்தில் நம் எல்லோரின் கதையுமே அதுதானே. நம் வாழ்வே இந்த முரண்பாடுகளின் கூடாகத்தனே செல்கிறது.

முரண்பாடு என்பது வெறும் ஆசைக்கும் நிராசைக்கும் மட்டும் நிகழ்வதில்லை. மனதின் இச்சைகளுக்கும் சமூகத்தின் கட்டுகளுக்குமான முரண்பாடுகளும் நம்மை அலைக்களிக்கிறது. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான இந்த போராட்டமே இன்றும் வாழ்வை வாழ வைக்கிறது.

'செம்பருத்தி' இந்த மன விகாரங்களையும் அவற்றுடன்னான போராட்டங்களையும் பேசுகிறது. எல்லோரும் கொஞ்சம் நல்லவர்களாகவும், கொஞ்சம் மன விகாரங்களுடனும் வலம் வருகின்றனர். வீட்டிருக்குல்லேயே இருப்பதாய் தோன்றும் பெண்கள் எல்லோரையும் ஆட்டுவிக்கிறார்கள்.

'மோக முள்'ளின் யமுனாவை போன்று மனதை உருக்கும் பெண் பாத்திரங்கள் பல படித்ததில்லை. 'செம்பருத்தி'யில் புவனா மனதை உருக்காவிடினும் ஒரு ஆதர்ச பெண்ணாக வலம் வருகிறாள். புவனாவை படிக்கும் போதெல்லாம் என் மனைவியை நினைவு படுத்தாமலில்லை. அதுவே நான் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டக்காரன் என்றும் நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. புவனாவின் காதலே சட்டநாதனின் வாழ்க்கையாகிறது. 

"எது நடந்தாலும் பெருசா என்னமோ அவமானம், கௌரவ குறைச்சல் நடந்திட்டாப்பல  பாராட்டிக்கிட்டே உட்கார்ந்து இருக்காமெ, பெருந்தன்மையா மன்னிச்சிட்டு நம்ம பிரியம்தான் பெருசுன்னு போய்ட்டிருக்கணும். எது வந்தாலும் எங்களை பிரிக்க முடியாதுன்னு ஒட்டி தைச்சு போட்டாப்புல பிடிச்சுகிட்டு நிக்கணும். அது இல்லாட்டி ஒன்னும் சுகமில்லே."

கதையின் ஆரம்பத்தில் ஆண்டாள் சொல்லும் இந்த அறிவுரையே மொத்த கதையின் அடிநாதம். ஒரு விதத்தில் சட்டநாதனும் புவனாவும் அது போன்று வாழ முனைவதே கதை. இதன் இடையே குஞ்சம்மாளுடன் கொண்டிருந்த காதல் ஏற்படுத்தும் குழப்பங்களும் புவனாவும் சட்டமும் அதை எப்படி எதிர் கொள்கிறரர்கள் என்பதுவும் மனதை வருடும் விதமாய் செல்கிறது.

தி.ஜா பெண்களின் உலகை விவரிப்பதில் இணை இல்லாதவர். இன்றைய பெண்ணிய உலகை அதன் உள் நுணுக்கங்களுடன் புரிந்து எழுதுபவர் யாரும் இல்லை என்பதே தி.ஜாவின் நுண்ணிய அவதானிப்புகளை சொல்லிவிடும். 

பெண்கள் இல்லாத ஒரு உலகம் சித்தித்தாலும் அது வெறும் வறண்ட பாலைவனமாகவே இருக்கும் என்பதை நுணுக்கமாக உணர்துவதிலே இருக்கிறது தி.ஜாவின் எழுத்து.

இது எல்லாவற்றையும் தாண்டி மெல்லிய சிறகை வாழ்வை விவரணை செய்வதில் தி.ஜா மனதை தொட்டுவிடுகிறார். 

Ashoka: India's Lost Emperor

Ashoka: India's Lost Emperor by Charles Allen
My rating: 5 of 5 stars

Charles Allen's 'Ashoka;India's lost emperor' reads like a detective novel. And a damn good one at that too.

One of the reasons Charles Allen quotes for writing the book is to record the contributions of 'Orientalists' who are/were vilified mercilessly in the past decades. The reason for this primarily starts with Thomas Macaulay and those who followed in his foot steps. So, here Charles Allen sets out to set the record straight.

We know a little about the Indophile employees of Raj who were here like nabobs immersed in the culture and land that is India.It it to their credit that most of the monuments of India's history still exists. They wielded power with a immense curiosity to learn, identify and protect.

It is difficult to come out of the book without feeling a lot of respect for people like John Marshall, Princep, 'Hindoo' Stuart, Cunningham and a lot of others who for all their faults of being part of the evil East India Company (John Keay be damned!!), pursued their natural instinct to learn about the country they were destined to rule and the effort put forth by them in learning the archaic languages of India like Prakrit, Sanskrit, Brahmi and more.

While reading the book, I was drawing a mental map of the landscapes they were traversing in horses, elephants and in Palkis relentlessly in their quest to uncover the secrets of India's past. From Kolkatta to Kandahar they travel, collect, put in crates and send. There are misguided attempts to break into the inscriptions, use the bricks of the stupas for construction but for every misguided attempt there is always one which forcefully preserves another.

Ashoka probably is an under-appreciated ruler. Probably the only one of his kind to rule by moral force and put that in inscriptions across India, it is difficult to find a reason for not celebrating him as the icon of India. It might be something to do with the religion he was supporting as well. However, the story of Ashoka, even today invokes admiration and I was reminding myself of Einstein's quote about another human being which can equally apply to this great man as well.

The uncovering of the Ashoka's story reads fascinating and the sheer number of people involved who contributed to this is staggering. There is the cavalry captain who takes an eye-copy of Dhauli inscription, one who puts a shaft into the Sanchi stupa, the one who uncovers Taxila in the Hindu Kush and Cunningham who connects all the dots and strides the stage like the colossal figure he was.

That made me think, why there was no references to Ashoka in the 2000 years since he ruled in any of the Indian texts in between. May be along with Buddhism he was forgotten but oral tradition should've remained and it was a surprise that it did not. And for all our pride about being the most ancient, it also tells something about us, Indians. Non-curious and ignorant of our history, to this day (visit some of our old temples!), we tend to take pride and vandalize immediately without a thought. Hmm.

At least the last 2 chapters of the book, if we are sensitive about the 'good' British, should be kept as part of curriculum for middle school students at least so that in the future, may be a few of them can grow up to be curious.

A Must read.

View all my reviews

Art - For who's sake? - A visit to the Met

When I was wondering of a place to visit in New York, the only place that came to mind is the Met Museum. I've passed by the same whenever I was in New York and never thought twice about entering. But then this time felt that it was necessary that I get to walk around and see.



One of the reasons might be the historical interest which arises out of the reading you go through and then the curiosity of going to see one of the largest museum with a large collection of artifacts, which interest me as a reader of the classics and history. So just booked the ticket online (good thing, the queue spilling into the fifth avenue is better avoided!) and entered the moment the Met opened.



Aphrodite

Having not seen the other great museums of the world, it was with a lot of expectation did I go inside. I was not deceived and in fact, I think I've found a few things about me that I did not know about.

Met comprises of halls and rooms divided into areas of interest. There is Greek and Roman art and sculptures, the paintings (modern, medieval and contemporary) , Egyptian art, China, India, Near East and the list goes on.

The collection is so huge and vast it will take at least a couple of days to do justice to it. But if one can narrow the interested areas to a large extent, it is still possible to at least wander around to your heart's content.

Perseus holding Medusa's head

Wall murals of Roman villa

That is another thing that you start doing by yourself. After walking around with the map for the first couple of hours, I let myself wander around after that as I found the near impossibility of trying to look for things. Rather, I decided I will look for things that are around me. So you end up wandering in the wrong direction, apologizing to everyone for coming the wrong way or finding yourself face to face with Medusa staring at you from Perseus's hand again and again.

Nimrud - Lamassu

The Greek and Roman part of the museum was vast as  well as the Egyptian art section. But these are histories I've read about a hundred times. I've watched documentaries, read, listened a hundred times to the history and the literature of the times.



Domestic Life

But still, it did not prepare me for the stunning accomplishments of these civilizations. The amount of Marbles in the Roman exhibits proclaimed the richness of the civilization and the artistic zenith of its citizens. The floorings, the wall paintings, the murals, the sculptures silently tell the story of the people who lived and prospered. 

The treasures of the pyramids, displayed in rooms after rooms, the multitude of which it is not humanely possible to look at even, the hues and colors of the little sculptures, the scenes of domestic life and the majestically recreated temple of Dendur, all tell us of people who lived with similar aspirations and nearly identical beliefs and values. It puts life in perspective.

Temple of Dendur

Chola Bronze

That said, the Egyptian exhibit also made me wonder what is now left in Egypt. It looks like except for the pyramids, everything else is stripped out. Knowing that the British Museum also has a huge collection, it is difficult to not wonder what are the chances for an average Egyptian to see his country's wonders?

Thomas Hart Benton

What I did not prepare myself for in the exhibits was the European art. I've read about its evolution, the masters, their histories, the famous paintings, how they represent this and that, the multitude of -isms that define the characteristics of their life and art etc a hundred times. Except as history, I never had any interest beyond that, i.e until yesterday.

Looking at a Picasso, in its setting, mounted and in the middle of a wall, changes the way you look at things. Met has a huge collection of Picasso, Vermeer, Monet, Carvaggio, Rembrandt, Goya, Benton and of course, Van Gogh. More than anything I found that art affects you profoundly without you realizing it. You stop, look at it, think and then you forget why you are there in the middle of room with a map in hand. You start thinking of things. I never thought it is possible. Have had the moments in some of the temples looking at inscriptions or sculptures even, but never thought it is possible to stand before a painting and then try to dig into the inner sanctums of mind.

Overall, a visit that will be remembered.

இருண்ட உலகம் - மணிரத்னத்தின் சினிமா

இன்னும் ஒரு மணிரத்ன சினிமா. வந்தவுடன் 'நீங்க பார்க்கலையா?' என்று எழுப்பப்படும் கேள்விகள். ஆனந்த விகடனில் மணி எப்படி காலத்திற்கு ஏற்ப 'update' செய்து கொள்கிறார் என்று சிலாகித்து விமர்சனம்/ பேட்டிகள்.

கடைசியாக நான் திரைஅரங்கில் பார்த்த மனிரத்ன படம் 'இருவர்'. அதன் பிறகான கசப்புணர்வில் திரையில் பார்ப்பதையே நிறுத்திவிட்டேன். 'இருவரின்' நேர்மையின்மையும், உண்மை திரிபும் அதை எது வென்று வகுக்க முடியாத ஒரு துளையில் இட்டுவிட்டது.

'அக்னி நட்சத்திரம்' முதல் 'இருவர்' வரை முதல் நாள் திரைஅரங்கில் பார்த்து வந்த மணியின் படங்கள் கவர்ச்சி இழந்தது அவற்றின் ஜிகினாக்களின் உள்ளே இருந்த அரசியலும், அதன் அடிப்படை நேர்மையற்ற திரை வர்த்தகமும் மட்டுமே.

தொழில் நுட்ப நேர்த்தியில் ஒரு வீச்சு காட்டிய 'அக்னி நட்சத்திரம்' என் பள்ளி நாட்களில் வந்தது. சிவகாசி 'பழனியாண்டவரில்' கிட்டத்தட்ட எல்லா நாட்களும் பெஞ்சு டிக்கெட்டில் படுத்துக் கொண்டே ரசித்த படம். 'இதயத்தை திருடாதே'வும் 'அஞ்சலி'யும் உணர்வுகளின் ஊடே பார்த்த படங்கள். பாடல்கள் , வசனங்கள் என ஒவ்வொரு காட்சியையும் ரசித்து பார்த்த படங்கள்.

மௌன ராகம் படம் வெளியாகி பல நாட்கள் கழித்தே பார்த்தேன். 'தளபதி' ரஜினி படமாக இருந்ததாலும் பார்த்தேன். 'ரோஜா' பார்த்துவிட்டு தேச பக்தியில் திளைத்திருந்திருக்கிறேன். ஆனால் 'திருடா திருடா'விற்கு அப்புறம் நான் திரையில் பார்த்த ஒரே மணிரத்னம்  படம் 'இருவர்'.

கதை களங்களை புத்திசாலிதனமாக அமைப்பதன் மூலமாகவும் கதையில் தேச பற்று போன்ற ஜிகினாக்களை தொங்க விட்டு தொழில் நுட்ப நேர்த்தி காட்டுவதன்றி வேறொன்றும் இல்லாமல் போனதை உணர்ந்த போது பெருமளவு ஏமாற்றப் பட்டதாக உணர்ந்தேன்.

மணிரத்னத்தின் படங்கள் ஒரு template மாத்திரமே உள்ளவை. ரோஜாவோ உயிரேவோ பம்பாயோ இந்த templateஐ உணரலாம். அந்த படங்களின் வர்த்தகம் மட்டுமே அந்த templateயை நியாயபடுத்துபவை. பிரச்சினைகளை பின் தள்ளிவிட்டு தனி மனித கதைகளை சொல்ல வேண்டுமெனில் இந்த பின்னணி தேவையில்லை. அந்த பின்னணி ஒரு sensation உருவாக்கவே அன்றி அதை பற்றிய இயக்குனரின் நேர்மையான பார்வை அல்ல.

உதாரணமாக 'கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்' கதையை எந்த பின்னணியிலும் எடுக்கலாம். பம்பாயோ காஷ்மீரோ அந்த கதையை ரொம்பவும் சுலபமாக மாற்றிவிடலாம். நக்சல் பின்னணியும் மலையாள வடகிழக்கு பின்னணியும் பொருந்தும். பின் எதற்கு 'விடுதலை புலிகளும், இலங்கையும்? காரணம் மணி அதற்கும் இந்த பின்னணிகளில் படம் எடுத்து விட்டார். இன்னொருமுறை எடுத்து கையை சுட்டுக் கொள்ள அவர் என்ன முட்டாளா? எனவே இன்னுமொரு 'sensational' பின்னணியாக மட்டுமே இதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இந்த அடிப்படை நேர்மையின்மை, பிரச்சினையின் தனது பார்வை சொல்லாது ஒரு 'prop' ஆக அதை கொண்டு வருவது மணியை வெறும் வியாபாரியாக மட்டுமே ஆக்கும்.

'இருவர்' - திராவிட வரலாற்றின் பதிவாக இருக்கும் என்று எண்ணி மதுரை 'சினிப்ரியா'வில் வெளியான இரண்டாம் நாள் பார்த்த 10 பேரில் நானும் ஒருவன். அந்த படத்தின் நேர்மையின்மை , வரலாறும் இல்லாமல் கதையாகவும் இல்லாமல் செய்யப்பட்ட ஒரு குழப்பத்தில் கிட்டத்தட்ட மனமுடைந்து வெளி வந்தேன். நம் பதின் பருவ heroக்கள் அவர்களின் பீடத்தில் இருந்து வீழும் போது ஏற்படும் மன வலி அளப்பரியது.

மணி ஒரு வியாபாரியாக , ஷங்கர் போன்று, தனது படத்தின் வியாபரமே முக்கியம் என்பதை நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டால் ஒரு வேளை அந்த படங்களை பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு உள்ளது. ஆனால் ஒரு அறிவு ஜீவியாக தன்னை கட்டமைத்து கொண்டிருக்கும் வரை மணிரத்னத்தின் இருண்ட வியாபார உலகத்தில் எனக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை.

The Divya desams of Trichy - 2

Thiruanbil (திருவன்பில்)

"நாகத்தணைக் குடந்தை வெஃகாத் திருஎவ்வுள்
நாகத்தணை யரங்கம் பேரன்பில்- நாகத்
தணைப் பாற்கடல் கிடக்கு மாதிநெடுமால்
அணைப்பார் கருத்தானவன்"

says நான்காம் திருமொழி. Apart from being of interest as a divya desam, Anbil has another shot at fame helping in tracing the genealogy of the medieval Cholas.

It was here, in Anbil, a set of copper plates was discovered in the early part of the Twentieth century. It was discovered while digging for a foundation of a house. After being entrusted to the local personages and then on to Sri Mahamahopadhyaya V.Swaminatha Aiyer in the erstwhile Madras, it ended up with the ASI epigraphist T.A. Gopinatha Rao for reading the contents of the plate.

It was he, who identified the significance of the plates. The plates were issues in the 4th regnal year of Sundara Chola to his Prime minister Anirrudha Bramadhirajar granting him the Anbil village and surrounding lands for exclusive use, contains the genealogical family tree of the Cholas tracing that from Vishnu. 

Not just that, he rightly goes through the list, sort out the poetic licenses and show the actual kings and tries to establish their rules tracing back from the time of the grant. It is a work of Holmes-ian proportions. He published this in the Vol 15 of Epigraphia Indica (available for download online) and that at least partially contributed to the nascent Tamil nationalistic movements of the days.

So it was thus my interest in Anbil was aroused. Luckily, I was able to get a bus going to Anbil almost immediately. While the rain was tapering down, the bus, it is a highest form of euphemism to call it thus, made its way east along the banks of Kollidam passing various little villages. Lalgudi was the largest of the town on the way and it was here that a citizen boarded the bus in complete drunken stupor and started his non-stop talking.

Apparently he was a friend of the bus conductor and hence was allowed out of pity. I was sitting in the last seat of the bus and he landed himself bang in front of me and talked about the problems faced by good, honest drunkards who have to travel to Lalgudi facing hostile conductors and passengers to get drunk at noon. I can only sympathize but the ladies of the bus took umbrage at this and forced the conductor to throw the poor guy out in the middle of some village before Anbil.

 

Anbil is a little village with a little Perumal temple in the midst. வடிவழகிய நம்பி (Vadivalagiya Nambi) is the name of the Perumal and along with அழகியவல்லி நாச்சியார்(Azhagiya Valli Nachiyar) He showers his blessings on whoever cares to comes to His little abode. There were a couple of people around and they were distributing Pongal to whoever came to the temple (which including me amounted to 6 excluding the 3 cows, 2 hens and one plug-ugly cat).  

After the dharshan, I inquired about the next temple Koviladi (Thiruper Nagar). It was 2 kilometers if you care to cross Kollidam and Cauvery by walk but if you want to take a bus, then there is no bridge to cross and so you need to go around in a couple of different ways ticking some 20 KMs. And since the time was past 1PM, there is no chance of the temple being open as well. So, dropped the visit there and after waiting for, what seemed an eternity in the Anbil bus stop, with raising hunger, returned back to Trichy by 3PM.